لوئیزیانا

شامگاه سی‌ام آوریل سال 1812 برای ایالات متحده آمریکا روز مهمی محسوب می‌شود. زمانی که با پیوستن هجدهمین ایالت به اتحادیه ایالات متحده آمریکا ساحل شرقی این سرزمین صاحب حاکمیت یک‌پارچه آمریکایی‌ها می‌شود. ایالت لوئیزیانا هجدهمین ایالتی است که اعلامیه استقلال را امضاء و رسماً به اتحادیه می‌پیوندد.

 

آلبوم عکس

 

لوئیزیانا اگرچه به افتخار لویی چهاردهم پادشاه فرانسه در قرن هفدهم اسم‌گذاری شده است، ولی در حقیقت یکی از بی‌نظیرترین الگوهای اختلاط فرهنگی در جنوب شرق ایالات متحده آمریکا به شمار می‌آید که با داشتن سابقه تلفیق فرهنگی اسپانیایی، فرانسوی در دوران استعمار، در سال‌های پس از پیوستن به ایالات متحده آمریکا نیز همین منش فرهنگی را حفظ و با پذیرفتن فرهنگ‌های بومی- سرخ‌پوستی پیشین و اضافه شدن فرهنگ آمریکائیان آفریقایی تبار، امروزه این ایالت را می‌توان وارث میراث چند فرهنگی، چند زبانی و به شدت تحت تاثیر کُلونی‌های مهاجری دانست که در آن خانه کرده‌اند.

پدیده‌ای نادر که حتی در میان ایالت‌های پنجاه‌گانه آمریکا نیز به یک استثناء می‌ماند. پهنه 51843 مایل مربعی (134382 کیلومترمربعی) این ایالت که رتبه 31 جدول پهناوری را برای آن در میان ایالت‌های آمریکا به ارمغان آورده است، امروزه مسکن 4 میلیون و 575 هزار آمریکایی است. رتبه 25 در جدول جمعیت در میان ایالت‌های پنجاه‌گانه آمریکا، با ضریب تجمع نسبی 105 نفر در هر مایل مربع در جلگه‌ای پهناور که از آبرفت رودخانه بزرگ می‌سی‌سی‌پی در طول هزاران سال خلق شده است و یکی از غنی‌ترین و حاصل‌خیز‌ترین خاک‌ها را در پهنة وسیع ایالات متحده آمریکا داراست.

جمعیت بیش از چهار و نیم میلیون نفری این ایالت که با ضریب 65 درصد سفیدپوست، 33 درصد سیاه‌پوست، 2 درصد آسیایی‌تبار و 1 درصد سایر نژادها گردهم آمده است با بهره‌گیری از همین موقعیت استثنایی زیست‌محیطی، یکی از موفق‌ترین اقتصادهای داخلی آمریکا را پایه‌گذاری کرده‌اند که سالانه رقمی معادل 213 میلیارد دلار، چیزی نزدیک به درآمد ناخالص ملی کشور هنگ‌کنگ تولید ناخالص ملی دارد.

این اقتصاد پویا که صاحب بزرگترین گسترده تولید شاه ‌میگو در جهان با حدود تولید 90 درصد این محصول خوراکی است، برپایه تولید غذاهای دریایی، پنیه، سویا، نیشکر، پرورش گاو و طیور، صنعت سنگ‌سازی، تولید تجهیزات حمل‌و‌نقل، تولید انبوه محصولات کاغذی و صد البته با اتکایی ویژه به صنعت گردش‌گری استوار است. مقایسه محصولات و خدمات تولیدی این ایالت به روشنی نشان می‌دهد که ترکیب شهرنشینی در این ایالت نیز برپایه همین تولیدات استوار است.

بندر جنوبی لوئیزیانا در آبراهه می‌سی‌سی‌پی که بزرگ‌ترین بندر تجاری کل نیم‌کره غربی محسوب می‌شود، چهارمین پایانه بزرگ دریایی جهان هم به شمار رفته و نقش غیرقابل انکاری در تجارت ایالات متحده آمریکا ایفا می‌کند. این پایانه بارگیری دریایی در میان دو شهر مهم ایالت لوئیزیانا، نیواورلئان و باتون روژ واقع شده است.

نیواورلئان بزرگ‌ترین شهر این ایالت است، شهری وسیع با جمعیتی 1/1 میلیون نفری که در کرانه رودخانة می‌سی‌سی‌پی واقع است. نیواورلئان نه تنها به واسطه نقش مهمی که در مبادلات تجارت دریایی آمریکا ایفا می‌کند، شهرت یافته است که بر پایی همه سالة چهارمین کارناوال بزرگ جهان، کارناوال ماردی‌گرا (Mardi Gras) که در این شهر برگزار می‌شود نیز به مقصدی دیدنی برای میلیون‌ها گردش‌گر تبدیل شده است که همه ساله به این شهر روانه می‌شوند.

اگرچه خاطره تلخ طوفان دریایی کاترینا که در ماه آگوست سال 2005 این شهر را به ویرانه‌ای تبدیل کرد، هم‌چنان در خاطره ساکنان نیواورلئان زنده است، اما تدابیر امنیتی دولت فدرال و دستگاه‌های اجرایی ایالتی در آخرین روز ماه آگوست سال 201۲، درست هفت سال پس از خاطرة تلخ طوفان کاترینا باعث شد تا تند باد دریایی دیگر با نام آیزاک بدون تلفات چشم‌گیر از این شهر عبور کند.

وقوع این دو رویداد ناخوشایند طبیعی در استمرار سیر همیشگی طوفان‌های حاره‌ای حاشیه غرب اقیانوس اطلس است که هَرازگاهی در قالب طوفان‌های سهمگین سواحل شمالی خلیج مکزیک را درمی‌نوردد. نمونه دیگر این توفان‌ها، توفان دریایی گوستاو است که بزرگ‌ترین توفان دریایی ثبت شده در طول تاریخ است.

پایتخت ایالت لوئیزیانا که با شعار رسمی «اتحاد، عدالت و خودباوری» لقب ایالتی که فرزند می‌سی‌سی‌پی است را به خود اختصاص داده است. در شهر باتون‌روژ مستقر است. شهری که به شهر رِد وود (چوب سرخ) شهرت دارد و عامه مردم آن بر این باورند که در هر پیچ از خیابان‌های آن می‌توان لوئیزیانای اصیل را دید.

این شهر کم و بیش 1 میلیون نفری در سال 1719 و در دوران استعماری تاسیس شده است، آب و هوایی معتدل و بسیار دلپذیر دارد و در ساحل می‌سی‌سی‌پی به آرامی گسترده گشته است.

شاید بتوان مهمترین صنعت این شهر را پس از بندرداری تجاری، صنعت پتروشیمی دانست که نشانه بارز آن پالایشگاه عظیم اکسان موبیل در این شهر است که از لحاظ بزرگی دومین مجتمع پتروشیمی ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شود.

آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، دانشگاه تولین، دانشگاه ایالتی لوئیزیانا، دانشگاه لافایت، دانشگاه نیواورلئان و ... از مهم‌ترین مراکز آموزش عالی این ایالت محسوب می‌شوند که نقش تعیین‌کننده‌ای در تولید علم در ایالات متحده آمریکا به عهده دارند.

بی شک همسایگی این ایالت با تگزاس، ارکانسا و می‌سی‌سی‌پی و وجود گستره وسیع بزرگراه‌های بین‌ ایالتی، لوئیزیانا را شایسته لقب شاهراه جنوب شرقی کرده است.

کانتیـکـت

تنها به فاصله 28 روز از تأسیس ایالات متحده امریکا، اعلامیه استقلال به وسیله نماینده ایالتی امضا می‌شود که به عنوان پنجمین ایالت در ایالات متحده امریکا، لقب ایالت قانون اساسی را با خود یدک می‌کشد. اهالی کانتیکت با شعار «همان که ما را به این جا آورد، هم او از ما محافظت خواهد کرد» نمایندگان رویای امریکایی هستند.

 

آلبوم عکس

 

اگرچه سابقه تأسیس این ایالت به مهاجرین هلندی بازمی‌گردد که در اواسط قرن شانزدهم این پهنه ساحلی را برای زندگی در دنیای نو انتخاب کرده بودند، اما باید مهاجران انگلیسی را که در خلال دهه 1630 میلادی به تأسیس مستعمره نشینان بریتانیایی نیوهون، سی‌پروک و کنتیکت منجر شدند را سازندگان این سرزمین دانست. برای اولین بار هم در اواخر همان دهه میلادی است که اهالی مستعمره کنتیکت پیش‌نویس نوعی قانون اساسی اولیه را تهیه می‌کنند که کمتر از یک سال بعد در 1639 میلادی با تصویب پادشاه وقت انگلستان در قالب قرارداد "دستورات اساسی" و یا منشور سلطنتی در میان مستعمرات بریتانیایی به رسمیت شناخته می‌شود.

اما ورق جایی برمی‌گردد که مردمان تهیه کننده اولین قانون اساسی در امریکای شمالی بیش از یک قرن بعد عضوی از اتحادیه 13 مستعمره بریتانیایی هستند که انقلاب امریکا را پایه‌ریزی می‌کنند. با آن که نخستین درگیری‌های انقلاب امریکا از شهر بوستون رقم می‌خورد، اما خیلی‌ها معتقدند که کانیتکتی‌ها از مغزهای متفکر در این رخداد تاریخی قلمداد می‌شوند.

امروزه اما کانتیکت از لحاظ وسعت با پهنه‌ای 6452 مایل مربعی (783600 کیلومتر مربع) بین ایالت‌های 50گانه رتبه چهل و هشتم را داراست. یعنی فقط کمی بیش از 3000 مایل بزرگ‌تر ایالت رودآیلند که کوچک‌ترین ایالت امریکاست. در حالی که جمعیتی 3میلیون و 600هزار نفری را در خود جای داده است چیزی معادل 3 برابر جمعیت رودآیلند که کانتیکت را به رتبه 29 جدول جمعیت در ایالت‌های امریکا رسانده است. جمعیتی که از لحاظ میانگین درآمد در رتبه سوم امریکا قرار دارند و از اقشار مرفه جامعه امریکایی محسوب می‌شوند.

کانتیکت از لحاظ جغرافیایی منطقه سرسبز تحت تأثیر آب و هوای اقیانوسی است که زمستا‌ن‌های سرد و تابستان‌های معتدل دارد. به گونه‌ای که دمای هوا در پهنه این ایالت، حداقل به 16 درجه فارنهایت در اواخر ژانویه و حداکثر به 84 درجه در نیمه جون می‌رسد. همین آب و هواست که موجب پیدایش جلگه‌ای سبز در منطقه شده است که از آب‌ریز رودخانه‌های بزرگ تشکیل می‌شود. مرتفع ترین نقطه ایالت نیز در مرز با ایالت ماساچوست در شمال، فقط در حدود 725 متر از سطح دریاهای آزاد ارتفاع می‌گیرد.

کانتیکت را شهرهای مهمی چون هارتفورد، واتربری، نیولاندن، بیریج‌پورت و... تشکیل داده است. شهرهایی که هر یک به نوبه خود تاریخچه‌ای خواندنی دارند. در میان آن‌ها دو شهر هاتفورد که بزرگ‌ترین کلان شهر ایالت با جمعیتی 000/212/1 نفری است و مرکز ایالت نیز محسوب می‌شود و بندر بیریج‌پورت از اهمیت بیشتری برخوردارند. اگرچه شهرهای ثروتمند دیگری همچون نیوکینان، گرینویج، وسترن و وست‌پورت جز پردرآمدترین شهرهای امریکا هستند، اگرچه در سال‌های اخیر شکاف طبقاتی در حومه این شهرها به یک معضل تبدیل شده است. اقتصاد کانتیکت از درآمد ناخالص داخلی بیش از 220 میلیارد دلاری بهره‌مند است که آن را در رتبه اقتصاد کشور پرتغال در غرب اروپا قرار می‌دهد. درآمدی که یکی از بالاترین نرخ‌های مالیات ایالتی را برای شهروندان این ایالت به همراه دارد. تا آن‌جا که کانتیکت‌ها را به رتبه اول درآمد مالیاتی در امریکا ارتقا داده است.

بخش مهمی از این درآمد چشم‌گیر در صنعت آموزش عالی ایالت کانتیکت سرمایه‌گذاری شده است. دانشگاه‌های مهمی چون ییل، استورز، هاتفورد و... برآمده از همین توجه دولتمردان ایالتی به صنعت آموزش است. تا آن‌جا که رتبه علمی بالایی را برای دانشگاه های این ایالت در آیوی لیگ به ارمغان آورده است. بی‌شک ییل معروف‌ترین دانشگاه کانتیکت است. دانشگاهی که در رتبه دوم جهانی قرار دارد و بسیاری از روسای جمهوری امریکا از آن فارغ‌التحصیل شده‌اند. این دانشگاه که در شهر نیوهون قرار دارد با پشتوانه مالی 17 میلیارد دلاری امروزه بیش از یازده‌هزار دانشجو را زیر نظر هیئت علمی 3333 نفره تربیت می‌کند.

این محیط دانشگاهی موجب جلب ایرانیان بسیاری از گذشته‌های دور به ایالت کانتیکت بوده است. آن‌چنان که سابقه حضور دانشجویان ایرانی را در کانتیکت به بیش از 100 سال قبل منتسب می‌کنند.

امروز هم نزدیک به 1000 ایرانی در این ایالت سکونت دارند که اکثر آن‌ها را دانشجویانی تشکیل می‌دهند که برای دوران 3 تا 4 ساله آموزش خود در دانشگاه‌های کانتیکت راهی آن شده‌اند. اما باقی ایرانیان را اکثرا پزشکان طراز اول شرق امریکا و اساتید دانشگاه‌ها تشکیل می‌دهند که یکی از متمول‌ترین اقشار جامعه ایرانی مقیم امریکا محسوب می‌شوند.

در سراسر خاک ایالت کانتیکت تنها یک فروشگاه ایرانی به نام صیاد مارکت وجود دارد که در دو دهه گذشته تحت مدیریت خانم شامیران صیاد و همسرشان محل تلاقی بسیاری از ایرانیان ساکن در این منطقه بوده است. خانم شامیران صیاد در خصوص جامعه ایرانیان مقیم کانتیکت معتقد است: اگرچه جمعیت ایرانیان این ایالت به اندازه بسیاری از مناطق دیگر مانند ویرجینیا، مریلند، کالیفرنیا و... نیست، اما خوشبختانه کانون ایرانیان کانتیکت یکی از فعال‌ترین انجمن‌های فرهنگی ایرانیان در شرق امریکاست که همه ساله با برپایی برنامه‌های متنوعی در گسترش فرهنگ ایرانی فعالیت دارد. کانون ایرانیان کانتیکت که به همت دکتر اسلام دوست و همکارانش اداره می‌شود در سال‌های اخیر برنامه‌های گسترده‌ای از جمله نوروز و مراسم‌های ملی و شب‌های شعر و موسیقی برپا کرده است که در همگرایی ایرانیان و تقویت کانون‌ها و انجمن‌های دانشجویی بسیار موثر بوده.

ایرانیان این ایالت را بیشتر می‌توان در شهرهایی مانند گرینویج (که استراحتگاه شاه سابق در آن قرار داشت)، نیوهون، منطقه فایر فیلد کانتی و فارمینگتن جستجو کرد.

کانتیت را با حروف اختصاری CT در میان ایالت های امریکا می شناسند. اما بد نیست یادآوری کنیم که این ایالت تنها ایالتی است که آرم آن به صورت دایره نیست، بلکه در قالب یک بیضی طراحی شده است و در حقیقت این آرم و حالت بیضوی آن متعلق به زمانی است که محموله های سلطنتی از اسکله های بندری آن در دوران استعماری مهر و موم شده به انگلستان ارسال می شده است. نقش آن مهر و موم ها امروز آرم این ایالت را ساخته است. آرمی که خوشه های انگور بر آن خودنمایی می کند.

کـنـتـاکـی

آلبوم عکس

نخستین روز ژوئن 1792 پانزدهمین ستاره از پرچم پرستاره ایالات متحده امریکا بنام ایالتی ضرب خورد که برای سالیان طولانی به عنوان سرزمین چمن‌های آبی شناخته می‌شد. ایالت کنتاکی امروز هم لقب ایالت چمن آبی را با خود یدک می‌کشد.

برای این که بدانیم عنوان کنتاکی چه معنایی دارد، باید با سابقه تاریخی این سرزمین که یکی از مهمترین قلمروهای سرخ‌پوستان بومی امریکا محسوب می‌شده است آشنایی داشته باشیم. چرا که برای قرن‌‌ها این سرزمین و دشت‌های پهناور آن شکارگاه اجدادی قبایل چروکی و دیگر ساکنان بومی شرق امریکا محسوب می‌شده، کنتاکی که از ریشه یک کلمه سرخپوستی اقتباس شده است معنای «نشسته بر علف‌زار» و یا «علف‌زار بودن درخت» را در ذهن متبادر می‌کند. اشاره‌ای مستقیم به دشت‌های وسیع این ایالت که در سالیان دور چراگاه گله‌های بزرگ و پرشمار بوفالوها محسوب می‌شد، اگر چه این روزها دیگر نشانه‌ای از گله‌های بوفالو به جا نمانده است، اما خاطره آن‌ها در نام این ایالت ماندگار شده است.

کنتاکی از لحاظ ژئوپولیتیک جزو ایالت‌های شرق میانه امریکا محسوب می‌شود، اما از لحاظ فرهنگی، پیوندهای عمیقی با همسایگان جنوبی خود دارد تا آن‌جا که کنتاکی را عضوی از اتحادیه فرهنگی جنوب قلمداد می‌کنند.

این ایالت با داشتن مساحتی 40409 مایل مربعی (104659 کیلومتر مربعی) از لحاظ پهناوری در رتبه سی‌وهفتم در جدول ایالت‌های امریکا قرار گرفته با ضریب اسکان 110 نفر در مایل مربع جمعیتی نزدیک به چهار میلیون و چهارصدهزار نفر را در خود جا داده است. جمعیتی که در رتبه 22 جدول ایالت‌های پرجمعیت امریکا، کنتاکی را قرار داده است و با شعار رسمی «متحد ایستاده‌ایم، منفرد سقوط می‌کنیم» در رشد و توسعه همه جانبه این ایالت سهم داشته‌اند تا آن‌جا که از لحاظ شاخص درآمد ناخالص داخلی با رقمی فراتر از 150میلیارد دلار در سال توانسته‌اند کنتاکی را هم رتبه قطب بزرگ اقتصادی در جنوب شرق آسیا (سنگاپور) قرار دهند. کشوری که لقب پایتخت صنعت دریانوردی جهان را دارد و در سال 1965 از مالزی استقلال یافته است.

کنتاکی را هفت ایالت دیگر امریکا احاطه کرده‌اند، ویرجینای غربی، ویرجینا، تنسی، میسوری، ایلینویز، ایندیانا و اوهایو. جالب این که مرزهای بین این ایالت‌ها به استثنای ویرجینیا در جنوب شرقی و تنسی در جنوب، همه بر اساس بستر رودخانه‌های پرآب منطقه ترسیم شده‌اند. این پهنه محصور در دل رودخانه‌ها را دو فلات اصلی و سرزمین‌های مجاور و گسترده وسیعی از آب‌راهه‌های طبیعی تشکیل می‌دهد که در رشد و رونق آبادانی ایالت نقش بسزایی دارند.

در پهنه ایالت کنتاکی یکی از پارک‌های ملی حیات وحش که خانه گوزن شرقی است، دو پارک ملی تاریخی که حافظ یادگارهای بومیان است، دو جنگل ملی، 45 پارک ایالتی به وسعت بیش از 37هزار هکتار و مراتع جنگلی مورد حفاظت قرار دارند که علاوه بر حفظ اکوسیستم منطقه در محل همرسی قاره ای در پهنه زمین‌شناسی، به یکی از جاذبه‌های گردشگری براساس اکوتوریسیم در اقتصاد این کشور تبدیل شده است.

اما شاید هیچ‌کدام از این جاذبه‌ها به شهرت تنگه "رودخانه سرخ" نرسند. گذرگاهی در دل کوه‌های آپالاش که از شکاف کامبرلند پدید آمده است.

آبشار کامبرلند، غاز ملی ماموت، کوهستان سیاه، جفرسون مموریال فورست و... از معروف‌ترین دیدنی‌های طبیعت‌گردی کنتاکی محسوب می‌شوند.

کشاورزی صنعتی و کارخانه‌های شراب‌سازی اگرچه پیشینه تاریخی صنعت در این ایالت هستند اما امروزه دو عنصر تولید انرژی و تولید خودرو اقتصاد کنتاکی را متحول کرده است. تا آن‌جا که 24درصد از برق تولید شده در ایالات متحده امریکا متکی به میله‌های غنی‌سازی شده اورانیوم در این ایالت است. از سوی دیگر کنتاکی به خاطر شبکه خوب راه‌های حمل و نقل و بهره‌گیری از پهنه‌های رودخانه‌ای قابل کشتیرانی توانسته است در زمینه حمل و نقل (ترانسپورتیشن) گوی سبقت را از ایالت‌های همسایه خود برباید.

این تحولات درکنتاکی باعث شده است تا این ایالت مأمن شهرهای امریکایی پررونقی باشد، شهرهایی که بر اساس این توانایی‌ها و دیگر قابلیت‌های زیست محیطی ایالت کنتاکی رشد کرده‌اند و محل اسکان نزدیک به چهار میلیون امریکایی را فراهم آورده‌اند. با این که شهر فرانکفورت مرکز این ایالت محسوب می‌شود، اما بی‌هیچ تردیدی، «لویی ویل» بزرگ‌ترین شهر این ایالت محسوب می‌شود. «لویی ویل» بخاطر موزه معروف محمدعلی کلی، بوکسور معروف امریکایی از شهرتی جهانی برخوردار است و به آرامش در ساحل زیبای رودخانه اوهایو در شمال این ایالت آرمیده است، در حالی که جمعیتی 5/1 میلیون نفری را با تکاپویی چشمگیر در خود جا داده است. دانشگاه معتبر لویی ویل هم یکی از دانشگاه‌های معتبر شرق امریکا در همین شهر قرار دارد جایی که خانه تعداد انگشت‌شماری دانشجو و استاد ایرانی است. ایرانیانی که جمیت‌شان در ایالت کنتاکی به 2000 نفر هم شاید نرسد، اما به صورت عمومی در حوزه علوم و دانشگاه‌ها فعال هستند. بد نیست بدانیم که مهم‌ترین مسابقه سالیانه سوارکاری امریکا، (کنتاکی دربی) هم در شهر لویی ویل همه ساله در ابتدای ماه می برگزار می‌شود. پس اگر علاقمند به این مسابقات هستید، کنتاکی را در بهار سال آینده فراموش نکنید.

کلرادو

در شامگاه نخستین روز آگوست 1876 سی‌وهشتمین ستاره به پرچم پرستاره امریکا افزوده می‌شود، ستاره‌ای که بنام ایالت کلرادو زینت شده است، ایالتی که با شعار رسمی «به غیر از خدا، هیچ چیز» سرزمین مردمی است که در دامنه‌های کوهستان راکی خانه ساخته‌اند.

آلبوم عکس

ایالت کلرادو جزو ده ایالت پهناور امریکا محسوب شده و با بیش از 104 هزار مایل مربع مساحت در رتبه هشتم ایالت‌های پهناور امریکا جا می‌گیرد. این پهنه وسیع خانه بیش از 5 میلیون و یک‌صد و شانزده هزار امریکایی است که از لحاظ جمعیت در میان ایالت‌های پنجاه گانه امریکا رتبه بیست و دوم را از آن ایالت معروف به "ایالت صده" می‌کند.

اما به راستی چرا به این سرزمین پهناور در قلب امریکا، «کلرادو» می‌گویند؟! این اسم که از ریشه اسپانیولی اقتباس شده است اشاره‌ای مستقیم به رودخانه بزرگ کلرادو است. رودخانه‌ای که نقش حیاتی در سابقه تمدن در این سرزمین ایفا می‌کند و کاشفان اسپانیولی این منطقه در قرن پانزدهم و شانزدهم میلادی آن را به رودخانه رنگی (کلرادو) خوانده‌اند.

اما شاید سرزمین رودخانه رنگی گهواره تمدنی 13 هزار ساله محسوب شود که منطقه‌ای امن و زیستگاهی دائمی برای بومیان منطقه محسوب می‌شده است. این سرزمین که شواهد تاریخی و اشیای باستانی با قدمت 200/11 ساله از سایت باستان‌شناسی منطقه LAIMER در آن شاهدی مستند بر قدمت زیستگاهی این منطقه برای بشرمحسوب می‌شود، در دوران جدید هم به عنوان گلوگاه تجارت در شرق و غرب قاره نو برای تجار و فرمانروایان قلمروهای استعماری و مستعمره نشینان شرق امریکا از اهمیت قابل ملاحظه‌ای برخوردار بوده است. از همین‌رو است که ادعای مالکیت این منطقه کوهستانی در میان ایالت متحده و نیز دولت اسپانیا تا سال‌ها مورد مناقشه بوده تا سرانجام در سال 1806 به جنگی تمام عیار منجر گشت، جنگی که می‌شد از قبل نتیجه آن را پیش‌بینی کرد و سرانجام مقدمات برای یک‌پارچگی کشور نوظهور ایالات متحده امریکا را فراهم آورد.

کلرادو اصولاً یک سرزمین مرتفع کوهستانی محسوب می‌شود که در دامنه کوه‌های راکی پراکنده شده است. این سرزمین پهناور با تنوع زیستی گسترده ای از قله‌های برف‌گیر، دریاچه‌های آب شیرین، دشت‌های پهناور در دامنه حاصل‌خیز کوه‌ها، جنگل‌های کاج و بلوط وحشی و از همه مهم‌تر بیابان‌های منطقه مرکز غربی امریکا پوشیده شده است. این مناظر زیبا از بلندترین نقطه در این ایالت یعنی قله آلبرت در رشته کوه راکی با ارتفاع 4401 متر از سطح دریاهای آزاد تا پست‌ترین منطقه که دلتای مجاور بستر رودخانه آریکاری با حدود 1010 متر ارتفاع است را دربرگرفته و شما را دعوت می‌کند تا با همه وجود خود، زندگی در یک سرزمین کوهستانی را تجربه کنید. سرزمینی کوهستانی که در گرم‌ترین روز سال تا 95 درجه فارنهایت گرم می‌شود. و در سردترین شب سال هم دمایی معادل 2- درجه فارنهایت دارد.

برخی به کلرادو بهشت کوهنوردان امریکا لقب داده‌اند و این لقب مدیون قله معروف مانستین در این ایالت است. قله‌ای زیبا و اعجاب انگیز که به نوبه خود یکی از زیبایی‌های طبیعی کلرادو قلمداد می‌شود. در حالی که پارک ملی کوه‌های راکی، پارک ملی تپه‌های شنی، پارک ملی میزاورده و پارک ملی بلک کنیون نیز از دیگر جاذبه‌های اکوتوریسم در ایالت کلرادو محسوب می‌شود. جاذبه‌هایی طبیعی که در کنار فستیوال‌های معمول رقص و موسیقی در این ایالت سالانه پای میلیون‌ها گردشگر را به ایالت کلرادو و شهرهای کوچک و بزرگ آن باز می‌کند. در میان این جاذبه‌های دیدنی، یازده جنگل حفاظت شده ملی و نیز سایت‌های تاریخی و باستان‌شناسی از جمله بقایای دهکده‌های سنگی سرخپوستان در بیش از 5000 سال قبل در پارک ملی میزاورده را می‌توان برشمرد.

در نشان این ایالت ابزار کار معدن‌کاران اولیه را می‌توان مشاهده کرد. معدن‌کارانی که روزگاری نه چندان دور تب طلا آن‌ها را روانه دامنه‌های کوهپایه‌ای این ایالت کرد و آن‌ها در این دامنه‌ها پس از فرو گذاشتن تب طلا، طلای واقعی و ثروت حقیقی را کشف کردند. ثروتی که از ثمره تلاش مردم این ایالت پدید آمده است و سالانه بیش از 235 میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی را نصیب بیش از 5 میلیون کلرادویی می‌کند. درآمدی که با تولید ناخالص ملی نزدیک به سی میلیون ونزوئلایی برابری دارد.

اگرچه کلرادویی‌ها اصولاً طرف‌دار حزب جمهوری‌خواه هستند و پیشینه مذهبی مورمون دارند و از سوی دیگر در انتخابات‌های قبل از پرزیدنت اوباما نشان داده‌اند که کلرادو می‌تواند خانه جمهوری‌خواهان در فصل انتخابات باشد، اما در سال‌های اخیر به قدرت رسیدن یک فرماندار دموکرات و راهیابی یک سناتور دموکرات از این ایالت به سنای ایالات متحده امریکا، توازن تاریخی قوای سیاسی را در کلرادو دست‌خوش تغییرات کرده است. تغییراتی که مبتنی بر گرایش بیشتر جوانان و دانشجویان این ایالت به آرمان‌های دموکرات‌ها در تحقق رویای امریکایی است تا تمایل‌شان به باورهای سنتی جمهوری خواهان.

کلرادو را می‌توان از معدود ایالت‌هایی دانست که مرکز آن و بزرگ‌ترین شهر ایالت با هم یکی هستند. «دنور» شهری در ارتفاع 1600 متری از سطح دریاهای آزاد، با آب و هوای مطبوع و چهار فصل و جمعیت بالغ بر 5/2 میلیون نفر در حوزه دنوور بزرگ را می‌توان تحقق شهرنشینی در رویای امریکایی دانست. دنوور شهری با آسمان‌خراش‌های بلند، خانه‌های زیبا، مراکز فروش بزرگ و جاذبه‌های شهرنشینی فراوان محسوب می‌شود.

ایرانیان نیز در این شهر سکنی دارند و می‌توان در میان جمعیت 5/2 میلیون حوزه دنوور، نزدیک به 5 تا 7 هزار ایرانی جستجو کرد. جمعیتی فعال که با دو سوپرمارکت معروف آرش و زیتون و نیز رستوران‌هایی مانند خانه کباب، شیراز، علی‌بابا و شاورما همشهریان خود از ملل و اقوام مختلف با فرهنگ و ذائقه ایرانی بیش از پیش آشنا نموده‌اند.

دنوور که جزو 50 شهر بزرگ ایالات متحده امریکا طبقه‌بندی می‌شود از لحاظ پیشرفت‌های علمی نیز در میان دانشگاهیان با داشتن دانشگاه دنوور شهرت یافته است. دانشگاهی بزرگ و پیش رو در زمینه علوم پایه که درحدود 120 دانشجوی ایرانی نیز در آن مشغول تحصیل هستند.

این ایالت را با حروف اختصاری CO می شناسند و در سیستم آدرس فدرال ایالات متحده بخشی از زیپ کد های ردیف 800 مانند 80014 تا 80241 به مرکز این ایالت اختصاص داده شده است.

اکثر تلفن های دنوور هم با پیش شماره های 303 و 720 آغاز می شوند و دنوور را می توان یکی از چند شهر ویژه ای دانست که میزان تلفن در آن بیش از کاربران ثبت شده است.

صحبت کردن درباره دنوور این لازمه را پیش می کشد که از اشتیاق مردم و شهرداران این شهر برای ساختن مجسمه های سنگی صحبت کرد. صنعتی که نمادهای آن را می توان در معابر و پارک های این شهر بارها و بارها دید. اما معروفترین آن ها شایدمجسمه پسر گاوچران باشد.

کانزاس

هفتادوچهار سال پس از نگارش اعلامیه استقلال ایالات متحده امریکا، اهالی کانزاس سی‌وچهارمین ایالتی شدند که در تاریخ 29 ژانویه 1861 با پیوستن به سرزمین پرچم پرستاره راه را برای پیدایش کشوری باز کردند که فردای جهان را ترسیم می‌کرد.

کانزاس که از لحاظ مساحت با 82.277 مایل مربع (213.096 کیلومتر مربع) پانزدهمین ایالت پهناور ایالات متحده امریکا است، نام خود را از ساکن کهنش و اقوام سرخپوست محلی وام گرفته است. اقوامی که به مردمان بادهای جنوبی معروف بودند و شاید برای بیشتر از یک هزار سال در پهنه دره رودخانه کانزا زیسته بودند و در مراتع وسیع این ایالت با زندگی نیمه عشایری و شکار از گله‌های بزرگ گاومیش‌های امریکایی زندگی می‌کردند.

اما این روزها ایالت کانزاس به قلب کشاورزی ایالات متحده امریکا تبدیل شده است و در حالی که به ایالت گل آفتاب‌گردان شهرت دارد اما بی‌هیچ تردیدی انبار گندم کشور امریکا محسوب می‌شود و بر اساس صنعت متکی به کشاورزی تولید ناخالص داخلی‌اش را تا حدود 123 میلیارد دلار در سال بالا برده است. درآمدی معادل درآمد کشور کویت، اما به جای اتکا به نفت، این ایالت به کشاورزی بر پایه تولید گندم اتکا دارد.

اگر چه سابقه تمدن انسان به دوره بیش از سه‌هزار سال در این منطقه باز می‌گردد اما پیدایش تاریخ جدید این ناحیه به سال 1541 میلادی باز می‌گردد. زمانی که "فرانسیسکو واسکاز دِکرانادو" دشت‌های وسیع کانزاس را در امتداد سفر خود برای گسترش قلمرو مستعمراتی اسپانیا به سمت غرب کشف کرد.

از آن زمان تا پیوستن کانزاس به ایالات متحده امریکا، دوران پرخشونت و سختی بر این منطقه تحمیل شده است. چندین جنگ و بارها دست به دست شدن این سرزمین بین جنگجویان میسوری، جمهوری تگزاس، وقایع جنگ امریکا و مکزیک در آغاز قرن نوزدهم و در نهایت پیوستن آن به اتحادیه، نمونه‌ای از گذر تاریخ پرفراز و نشیب دشت‌های مردمان بادهای جنوبی قلمداد می‌شود.

ایالت کانزاس به 105 کانتی (بخش) با حدود 628 شهر تقسیم شده است که نظام اداری و زمینه سکونت نزدیک به دو میلیون و هشصد ‌هزار امریکایی را فراهم آورده است و در حالی که اصولاً به عنوان یک ایالت مرکزی امریکا از آب و هوای قاره‌ای برخوردار است. در گرم‌ترین روز سال در میانه ماه جولای تا 93 درجه فارنهایت و در سردترین روز سال در پایان ژانویه به 16 درجه ثبت دما در این ایالت می‌توان اشاره کرد. همین شرایط آب و هوایی است که یک سرزمین چهارفصل و کاملاً مناسب برای کشاورزی طبیعی را در این ایالت پدید می‌آورد تا آن‌جا که گندم، سویا، پنبه، ذرت، دانه‌های روغنی و غلات اصلی‌ترین تولیدات کشاورزی این سرزمین را تأمین می‌کند. اما کانزاسی‌ها فقط به زمین‌های کشاورزی خود بسنده نکرده‌اند و در صنایع حمل و نقل، هواپیماسازی، پردازش و تولید محصولات غذایی، چاپ و نشر، تولیدات شیمیایی و پالایشگاهی ساخت ماشین‌آلات صنعتی و حتی صنعت نفت و اکتشافات معدنی هم با دیگر ایالت‌های امریکا در حال رقابت هستند. این گستره وسیع فعالیت‌های اقتصادی و زیربنایی است که نرخ بیکاری را در بحرانی‌ترین شرایط در این ایالت یک رقمی (در حدود 2/7درصد) نگاه داشته است. بد نیست یادآوری کنیم که ایالت کانزاس هشتمین تولید کننده نفت و گاز در میان ایالت‌های پنجاه گانه امریکا محسوب می‌شود.

کانزاسی‌ها پس از اهالی کالیفرنیا دومین شبکه منسجم جاده‌ای را در امریکا دارند که از تلاقی دو شاهراه بین ایالتی 35 و 70 و گسترش جاده‌ها و بزرگراه‌های متعدد ایالتی پدید آمده است. شاید یکی از اصلی‌ترین دلایل آن پراکندگی وسیع مناطق شهری در این ایالت است.

مرکز ایالت کانزاس شهر "توپیکا" با جمعیتی معادل 100هزار نفر در شمال شرق این ایالت واقع شده است. بزرگ‌ترین شهر این ایالت نیز "ویچیتا" نام دارد که بیش از نیم‌میلیون نفر را در خود جای داده است. ویچیتا در جنوب کانزاس واقع شده است و ارتفاع متوسط آن به کمتر از 400 متر از سطح دریاهای آزاد می‌رسد. این شهر که به پایتخت هوایی جهان شهرت دارد. میزبان پیشگامان صنعت هوانوردی مدرن در قرن بیستم بوده است کسانی که پایه‌های شرکت های مهم و بزرگ حمل و نقل هوایی را در این ایالت بنا نهاده‌اند.

ایرانیان نیز در امروز ایالت کانزاس سهم دارند و در این سرزمین زندگی می‌کنند. بنا به تخمین‌ها نزدیک به 4 تا 5 هزار ایرانی در سراسر ایالت کانزاس حضور دارند. اما اصلی‌ترین محل تمرکز و تجمع ایرانیان در شرقی‌ترین نقطه این ایالت و در نزدیکی مرز ایالت میسوری در کانتی کانزاس سیتی است. شهری دومیلیون نفری که نیمی از آن در کانزاس و نیم دیگر آن در ایالت مجاور (میسوری) واقع شده است. شهر اورلند پارک در این منطقه که امروزه خانه نزدیک به 2هزار ایرانی تبار است یکی از ده شهر برگزیده ایالات متحده امریکا محسوب می شود که پس از شهر هایی مانند بورلی هیلز و... جزو شیک ترین، مجهز ترین و قانونمند ترین مناطق مسکونی سراسر امریکا شناخته می شود. اورلندی ها از اینکه شهر آنها لقب قلب آمریکا را با خود یدک می کشد به خود می بالند. در این منطقه،دو رستوران ایرانی کاسپین و KC گریل و کباب خودنمایی می‌کند. اما شاید تهران مارکت تنها فروشگاه ایرانی این شهر را بتوان به محل تجمع و مهم‌ترین مرکز ایرانیان در کانزاس دانست. تهران مارکت که به همت آقای "رضا ارشادی" در این شهر اداره می‌شود، یکی از فروشگاه‌های ایرانی در نیمه شرقی امریکا محسوب می‌شود که در آن می‌توان همه آن‌چه شما برای زندگی به سبک ایرانی نیاز دارید را به راحتی پیدا کرد.

اگرچه به گفته "رضا ارشادی" مدیر تهران مارکت، اکثریت جامعه ایرانی مقیم کانزاس را ایرانیان تحصیل کرده، پزشکان، تجار و کارمندان عالی‌رتبه شرکت‌های خصوصی کوچک و بزرگ تشکیل می‌دهند، در طی سال‌های گذشته هیچ‌گونه نهاد اجتماعی فراگیری در این جامعه شکل پیدا نکرده است. با این حال مراسم‌هایی مانند سیزده‌بدر که جنبه ملی و تاریخی دارند به همت ایرانیان و از طریق هماهنگی و اطلاع‌رسانی تهران مارکت که محل حضور اکثر ایرانیان در طول هفته و ماه است در این منطقه برگزار می‌شود.آلبوم عکس

کالیفرنیا

نهم سپتامبر 1850 تاریخی مهم در تقویم ایالات متحده امریکا و علی‌الخصوص ایالت کالیفرنیا محسوب می‌شود. روزی که این سرزمین به طور رسمی به عنوان سی‌ویکمین عضو اتحادیه ایالات متحده امریکا زیر سایه پرچم پرستاره این کشور قرار گرفته است.

آلبوم عکس

با این که امروز کالیفرنیا بخشی جدایی ناپذیر و قسمتی از هویت ایالات متحده و امریکا محسوب می‌شود که دومین شهر مهم این کشور یعنی لس‌آنجلس را در خود جای داده است اما کمتر از 200 سال قبل کسی تصور نمی‌کرد، این سرزمین دور افتاده در سواحل اقیانوس آرام که با بیابان‌هایی لم‌یزرع و کوهستان‌های صعب‌العبور از باقی سرزمین امریکا در شرق جدا شده است، تبدیل به یکی از مهم‌ترین ایالت‌های جمهوری فدرال بشود.

اگرچه پیشینه حیات بشری از نزدیک ده‌هزار سال پیش در بخش‌هایی از سواحل منطقه شمال کالیفرنیا که به «بی‌ایریا» شهرت دارد برای باستان‌شناسان کشف شده است. اما تا پیش از پیدایش دنیای نو ساحل جنوب غربی بیشتر محل استقرار هفتادگونه قومی مختلف متعلق به امریکای بیش از کلمب بوده است که در آن میان ده قبیله از قدرت و شهرت بیشتری برخوردار بوده‌اند.

اما با ورود کاشفان و تاجران اسپانیایی به این منطقه در سال 1542 سرآغازی نو برای این سرزمین رقم می‌خورد. کاشفان اسپانیایی در جنوب کالیفرنیا به سرزمینی برمی‌خورند که گویی از دل کتاب‌های داستان بیرون آمده است. سرزمینی بکر که بازدیدکنندگان را به یاد رمان معروف از ماجراجویی‌های بهشت آمازون سیاه می‌اندازد. سرزمینی نزدیک به تصویر کتاب «گارسیا رودریگز دِ مونتالو» به قلمرو ملکه کالیفا اشاره دارد. برخی مخققان زبان اسپانیایی معتقدند که کالیفا از ریشه کلمه عربی خلیفه است که اشاره به زنی از نژاد داستان‌های هزارویک شب دارد. و برخی دیگر نیز این نام را عنوان تغییر یافته از «کلوپاترا» در ذهن نویسنده می‌دانند. اما به هر روی کالیفرنیا امروز نام سرزمینی است به مساحت 696/163 مایل مربع، چیزی در حدود (970/423 کیلومتر مربع) که در رتبه سومین ایالت پهناور امریکا ایستاده است. اما وقتی پای جمعیت مطرح0 باشد جمعیت نزدیک به 38 میلیون نفری این ایالت در سراسر امریکا حرف نخست را می‌زند. از همین روست که کالیفرنیا را پرجمعیت‌ترین ایالت امریکا دانسته و سرآمد توسعه و رشد جمعیت در این کشور قلمداد می‌کنند.

با این که این ایالت در زمان تأسیس یعنی در سال 1850 پس از آن که از مکزیک جدا شده، برای مدت کوتاهی به جمهوری کالیفرنیا تبدیل می‌شود تا کمتر از دو سال بعد از آن به اتحادیه ایالات متحده امریکا بپیوندد. کمتر از 100هزار نفر جمعیت داشته است اما اینک به جمعیت 38میلیونی سرآمد رشد جمعیتی در ایالات متحده امریکا محسوب می‌شود. شاید مهم‌ترین دوره این رشد جمعیت را باید در سال‌های دهه 1860 میلادی دانست که کالیفرنیا بیشتر از 310درصد افزایش جمعیت را تجربه می‌کند. یکی از مهم‌ترین دلایل چنین رشدی را پس از عضویت کالیفرنیا در اتحادیه، باز شدن مرزها و نیز دوره پرشکوه جویندگان طلا باید دانست. اتفاقی مهم و تأثیرگذار که اهالی شرق یادآور شد سرزمین فرصت‌های طلایی در ساحل آفتابی اقیانوس آرام خفته است. اگرچه بیش از 57درصد جمعیت این ایالت را سفیدپوستان تشکیل می‌دهند که قریب به 40درصد آن‌ها سفیدپوستان غیراسپانیایی هستند، اما به درستی لقب ایالت رنگین کمان را می‌توان شایسته کالیفرنیا دانست که رنگین کمانی از ملیت‌ها و فرهنگ‌های مختلف را در خود جای داده است.

کالیفرنیا لقب معروف دیگری هم دارد. ایالت زرین. عنوانی شایسته برای سرزمین فرصت‌های طلایی که از لحاظ اقتصادی هم در بالاترین رده تولید ناخالص ملی امریکا قرار داشته و اگر یک کشور مستقل بوده هفتمین اقتصاد بزرگ جهان با درآمدی بالغ بر 8/1 بیلیون دلار در سال می‌شد. درآمدی که شرکت‌های بزرگ کامیپوتری، کشاورزی، تولید فراورده‌های صنعتی و توریسم اصلی‌ترین پایه‌های آن محسوب می‌شدند. با این که اهالی این ایالت با سرانه درآمد 61هزار دلار در سال در رتبه نهم جدول رتبه‌بندی درآمد ملی در میان ایالت‌های پنجاه گانه قرار دارند.

کالیفرنیا از لحاظ موقعیت جغرافیایی دارای آب و هوایی معتدل و بهاری است و علی‌الرغم این که اصولاً در منطقه جنوب در قالب بخش کم بارش و خشک فلات قاره‌ای قرار دارد. اما در شمال و مناطق مرتفع با پوشش نسبتاً متراکم جنگلی روبروست. از همین‌رو این ایالت از آب و هوایی متفاوت در شمال و جنوب برخوردار است که به توسعه کشاورزی در آن کمک شایانی کرده است. با این حال سطح عمده‌ای از این سرزمین را مناطق خشک و یا علفزارهای فصلی تشکیل داده‌اند.

اگرچه پایتخت این ایالت از سال‌های اولیه تأسیس تاکنون شهر ساکرامنتو است که به وسیله کاشف اسپانیایی گابریل موراگا در سال 1808 کشف و نامگذاری شد، اما بی‌هیچ تردیدی می‌توان کلان‌شهر لس‌آنجلس را با جمعیتی معادل 13میلیون نفر در پهنه وسیعی بالغ بر 502 مایل مربع را بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شهر این ایالت دانست. لس‌آنجلس بزرگ که خود از مجموعه ده‌ها شهر در دو منطقه لس‌آنجلس و سن‌فرناندو ولی تشکیل شده است یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های توریستی ایالات متحده امریکا به شمار می‌رود و پس از نیویورک دومین شهر بزرگ نیمکره غربی جهان قلمداد می‌شود. این شهر اگرچه به شهر فرشتگان شهرت دارد، اما جامعه‌شناسان امریکایی آن را نمونه‌ای تمام عیار از عینیت سکولاریسم امریکایی می‌داند که معنویت وطن مشترک را در ذهن همه ساکنان آن که اکثراً هم از مهاجران تشکیل شده است تداعی می‌کند. پایه‌های این کلونی بزرگ جمعیتی به وسیله «فیلیپ دنو» فرماندار اسپانیایی این منطقه در سال 1781 گذاشته شده است. پس از پیوستن این ایالت به امریکا انسجام بیشتری یافت و در کوتاه زمانی به یکی از قطب‌های اقتصاد امریکا بدل گشت تا آن‌جا که صادرات، واردات، صنایع هوا فضا، فن‌آوری‌های پیشرفته، گردشگری و از همه مهم‌تر صنایع سرگرمی را دربرمی‌گیرد. صنایع سرگرمی عنوانی است که بر بازار چند بیلیون دلاری سینما، موزیک و بازی‌های رایانه‌ای ایالات متحده امریکا اطلاق می‌شود و پایتخت این صنعت شهر لس‌آنجلس دانسته می‌شود. هالیوود شاید نام آشناترین بخش این صنعت برای مردم جهان باشد. اما گستره فعالیت‌های صنعت سرگرمی ایالات متحده امریکا پا را از هالیوود هم فراتر نهاده است و امروز هالیوود نه تنها نام یک منطقه از لس‌آنجلس است که باید آن را به نوعی سبک زندگی در سطح بین‌المللی اطلاق کرد.

لس‌آنجلس خانه دوم ایرانیان در سراسر جهان نیز محسوب می‌شود و با این که تاکنون هرگز آمار دقیقی از میزان ایرانیان ساکن در ایالات متحده امریکا منتشر نشده است، اما صاحب‌نظران معتقدند در لس‌آنجلس و اطراف آن و اصولاً در منطقه جنوب کالیفرنیا جامعه ایرانی از جمعیتی بالغ بر 200 تا 300 هزار نفر برخوردار می‌باشند. با این که برخی این رقم را نادرست خوانده و این جمعیت را بالغ بر نیم‌میلیون نفر تخمین می‌زنند، آمارهای رسمی نشانگر آن است که در سال 2010 فقط 280هزار ایرانی تبار به صورت داوطلبانه در سرشماری رسمی ایالات متحده خود را ایرانی تبار معرفی کردند.

تناقض در آمارها تا آن اندازه است که تخمین رقم صحیح جمعیت ایرانی را اگر نگوییم غیرممکن تا حدود بسیاری همراه با ضریب خطا می‌کند.

اما این حضور پررنگ تا آن اندازه است که یکی از اصلی‌ترین خیابان‌های منطقه وست‌ لس‌آنجلس (خیابان وست‌وود) دراین شهر به نام محله ایرانیان (پرژین اسکوئر) نانگذاری شده است. نگاهی کوتاه به کتاب قطور یلوپیج جامعه ایرانی در جنوب کالیفرنیا(شرکت کتاب) این ذهنیت را متبادر می‌کند که قریب به هزاران موسسه ایرانی در جنوب کالیفرنیا فعال هستند و از پیشرفت این ایالت سهم جسته‌اند.

حضور ایرانیان در سازمان و موسسات دولتی و حکومتی نیز در میان سایر ایالت‌ها در کالیفرنیا بیش از هر کجای دیگر امریکا به چشم می‌آید تا آن جا که شهرداری شهر بورلی هیلز را یک ایرانی بنام «جیمی دلشاد» به عهده داشته است.

ایرانیان در دانشگاه‌های کالیفرنیا نیز سهم چشم‌گیر دارند تا آن‌جا که در سال‌های اخیر چه در حوزه تدریس و تعداد اساتید و چه در مقام تعداد دانشجویان حاضر رتبه بوده‌اند. اگرچه سابقه حضور و فعالیت دانشگاهیان ایرانی تبار در این ایالت به سال‌ها قبل‌تر از انقلاب 1979 در ایران بازمی‌گردد به صورتی که کنفدراسیون دانشجویان ایرانی در زمان آن تحول سیاسی در داخل کشور در لس‌آنجلس فعال بوده است.

کارولینای شمالی

در 21 نوامبر 1789کارولینای شمالی هم که یکی از سیزده ایالت انقلابی محسوب می‌شد، با امضای سند استقلال به عنوان دوازدهمین عضو اتحادیه پایه‌های کشوری را بنا گذاشت که آن را با شعار «بودن به جای به نظر آمدن» در همه این سال‌ها حمایت کرده است.

آلبوم عکس

این ایالت که در حقیقت بخشی از مستعمره نشینی کارولینا در شرق ایالات متحده امریکا محسوب می‌شد که به افتخار چارلز دوم پادشاه انگلستان در قرن هفدهم به «کارولینا» نامگذاری شد. اینک یکی از مهم‌ترین ایالت‌های ساحل شرقی امریکا است که از لحاظ جمعیت با داشتن نزدیک به 10 میلیون نفر ساکنان پهنه این ایالت در رتبه دهم جدول ایالت‌های پرجمعیت ایالات متحده امریکا جا خوش کرده است.

این سرزمین خوش آب و هوا که مساحتی 53819 مایل مربعی (برابر با 139390 کیلومتر مربع) را زیر پرچم سه رنگ خود دارد و یکی از عمده‌ترین مراکز کشاورزی، اقتصاد مبتنی به طبیعت و تولید محصولات طبیعی در امریکا به شمار می‌رود. این ایالت که پایه اقتصاد آن بر پایه تولید پنبه، توتون و کشتزارهای وسیع سویا و فن‌آوری بهره‌گیری از این محصولات طبیعی استوار شده است از لحاظ تراز اقتصادی با درآمد ناخالص داخلی بیش از 420 بیلیون دلاری در سال در حدود کشور لهستان از لحاظ رتبه اقتصادی در جهان قرار دارد. رتبه‌ای که نشانگر سطح قابل قبول رشد اقتصادی در این ایالت است.

با این حال کارولینایی‌ها به گردشگری و توسعه صنعت توریسم در ایالت‌شان اهتمام ویژه‌ای داشته‌اند و با ایجاد سمبل‌های گوناگون سعی کرده‌اند تا از گردشگران ساحل شرقی سهم قابل توجهی کسب کنند. تا آن‌جا که سنجاب خاکستری در این ایالت به سمبلی برای جذب گردشگران تبدیل شده است. از دیگر سمبل‌های این ایالت می‌توان به درختان کاج بلند برگ اشاره کرد که از پوشش‌های گیاهی منحصر به فرد مناطق کوهستانی این ایالت محسوب می‌شوند و همین‌طور پرنده قرمز رنگ کاردینال که به پرنده این ایالت شناخته می‌شود. بی‌شک توجه به مناظر طبیعی و همچنین اقتصادی که اساساً مبتنی بر حفظ طبیعت است به پیدایش گردشگری مبنی بر اکوتوریسم می‌انجامد که دو نمونه ممتاز آن را می‌توان در جنگل ملی پیزگاه (Pisgah National Forest) و پارک ملی کوه‌های بزرگ اسلوکی دید. این پارک طبیعی که جزو میراث جهانی یونسکو ثبت شده است و جزیی از رشته کوه آپالیشین می‌باشد در دو ایالت تنسی و کارولینای شمالی قرار گرفته است. اما بخش شرقی آن که در خاک ایالت کارولینای شمالی قرار دارد به دلیل اکوسیستم متفاوت و پرجاذبه‌اش به یکی از مهم‌ترین دیدنی‌های طبیعی ایالات متحده امریکا تبدیل شده است.

کارولینای شمالی را یکی از دو مهد مهم پیشرفت‌های علوم آکادمیک در ساحل شرقی ایالات متحده امریکا دانسته است و شاید اصلی‌ترین دلیل آن وجود پارک مثلث پژوهشی باشد که از سر راس دانشگاهی یعنی دانشگاه دوک، دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی و دانشگاه کارولینای شمالی در چپل‌هیل تشکیل شده است. این سه دانشگاه علاوه بر آن که از معتبرترین کمپس‌های تحصیلی برخوردار هستند، در میان خود یکی از ده دانشگاه نخستین تاریخ علم در ایالات متحده یعنی، دانشگاه کارولینای شمالی در چپل‌هیل را نیز جا داده‌اند که با سرمایه‌ای بالغ بر 5/2 بیلیون دلار و هیئت علمی 3295 نفره میزبان بیش از 28000 دانشجو در رشته‌های گوناگون است. این دانشگاه که گروه عمومی انجمن‌ دانشگاه‌های امریکا  عضو است بی‌شک یکی از قطب‌های تولید دانش در امریکا محسوب می‌شود.

مرکز ایالت کارولینای شمالی شهر معروف رالی است که از دو شهرستان دورهام و ولیک تشکیل شده است. این شهر زیبا که قدمت آن به بیش از 300 سال پیش باز می‌گردد، امروزه با جمعیتی در حدود 500 هزار نفر از شهرهای ممتاز شرق امریکا در میزان نسبی رفاه شهری شناخته می‌شود.

شهر شارلوت اما بی‌هیچ اغراقی دیدنی‌ترین شهر ایالت کارولینای شمالی دانسته می‌شود این شهر که با مساحتی معادل 771 کیلومتر مربع، خانه نزدیک به 750 هزار امریکایی است، به شهر ملکه شهرت یافته است و اهالی آن اعتقاد دارند که شارلوت ملکه شهرهای امریکاست. شارلوت‌سیتی در سال 1755 تأسیس شده است و در بین قدیمی‌‌ها به شهر بنفش هم شهرت داشته است شاید دلیل چنین وجه تسمیه‌ای پرچم بنفش رنگ این شهر است که امروز با سازه‌های مدرن و ساختار شهری بسیار مجلل و ضمن حفظ معماری دوره استعماری توانسته است نمونه کاملی از یک شهر مدرن امریکایی را مهیا کند.

در شارلوت سیتی ایرانیان اندکی زندگی می‌کنند که بیشتر در زمینه‌های اقتصادی و بانکی فعال هستند. شاید به این دلیل که دفاتر مرکزی بانک معروف «بنک‌ آو امریکا» در این شهر حضور دارد. بد نیست بدانیم که شارلوت پیمان خواهر خواندگی با شهر هَدرا در اسرائیل دارد.

مردم کارولینا از لحاظ بافت سیاسی به حزب جمهوری‌خواه نزدیک‌تر هستند و هم اینک نیز هر دو منتخب مردم این ایالت در مجلس سنای ایالت متحده دو جمهوری‌خواه هستند. شاید دلیل این گرایش تفکرات و ساختار مذهبی محافظه‌کارانه مردم کارولینای شمالی باشد. چرا که در می سال 2012 مردم این ایالت در یک همه پرسی اجازه رفع ممنوعیت به اصلاحیه ای از قانون ازدواج هم‌جنسگرایان را ندادند. تا بشان دخند بر مواضع محافظه کارانه در دفاع از خانواده اصرار دارند. اما آن‌چه واضح است این که نسل جوان‌تر ساکن در این ایالت که با سرعت در حال رشد هستند، تمایل بیشتری به برنامه‌های دموکرات‌ها نشان می‌دهند. در گذشته و آن‌چنان که تاریخ انتخابات ریاست جمهوری امریکا در این ایالت نشان داده است این که اهالی کارولینای شمالی تمایل بیشتری به فرستادن نمایندگان جمهوری‌خواه به کالج الکترال نشان داده‌اند.