کارولینای جنوبی

پرچم پرستاره ایالات متحده خود را همیشه مرهون مبارزه و روحیه آزادیخواهانه مردمان سیزده ایالت اولیه این کشور می‌داند که در جریان جنگ‌های استقلال، سرانجام توانستند کشوری نوپا اما استوار را بیآفرینند. کارولینای جنوبی در ساحل شرقی امریکا یکی از این سیزده ایالت است.

آلبوم عکس

با این که واژه کارولینای از ریشه لاتین اسم چارلز و به افتخار چارلز دوم پادشاه انگلستان در قرن هفدهم نامگذاری شده است اما در مقام یکی از سیزده ایالت انقلابی امریکا بر استمرار حضور کت قرمزها شورید و در تاریخ بیست و سوم می 1788 هشتمین ایالت کشور ایالات متحده امریکا شد.

این سرزمین که در ساحل اقیانوس اطلس شمالی آرمیده است با مساحت 32020 مایل مربع (82931 کیلومترمربع) از نظر مساحت در رتبه چهل جدول پهناوری ایالت‌های مختلف امریکا جا دارد. اما با جمعیتی برابر با 4میلیون و 679هزار نفر در سال 2011 بیست و چهارمین ایالات امریکا از نظر جمعیت بوده است.

کارولینای جنوبی سرزمینی با آب و هوای چهار فصل و متأثر از شرایط آب و هوایی اقیانوس تلقی می‌شود. اما هوای قالب در این ایالت را به خنکای بهاره تشبیه کرده‌اند. یکی از اصلی‌ترین دلایل این وضعیت را وجود دریاچه‌های متنوع و پرشمار در پهنه این ایالت دانسته‌اند. که بیش از 680 مایل مربع از مساحت این ایالت را به خود اختصاص داده‌اند. در میان این دریاچه‌های زیبا، لیک مولتری، لیک ماریون و دریاچه استروم ثارموند را می‌توان از معروف‌ترین‌ها و پهناورترین‌ها دانست.

این زیبایی طبیعی حتی به لقب ایالت کارولینانی جنوبی تبدیل شده است و آن را ایالت درخت پالمتو می‌نامند. ایالتی که سال‌هاست با شعار رسمی «در حالیکه نفس می‌کشم امیدوارم»، نقشی سازنده در اقتصاد ایالات متحده بازی کرده است. به گونه‌ای که اگر کشوری مستقل محسوب می‌شد همپای کشور توسعه یافته‌ای مانند سوئد در رتبه بندی جهانی اقتصاد قرار می‌گرفت. اگرچه در آغاز قرن بیستم این اقتصاد بر پایه کشت پنبه و رونق صنعت نساجی شکل گرفت اما در دهه‌های اخیر شاهد تغییر چهره اقتصاد این ایالت به سمت رشد کشاورزی بر پایه محصولات سودساز و نیز گسترش صنعت توریسم و فن‌آوری‌های ارتباطی بوده‌ایم. روندی رو به رشد که در شهر کلمبیا مرکز این ایالت و نیز در شهر زیبا و ساحلی چارلستون به خوبی شاهد آن هستیم. چارلستون و حومه آن شهری یک ملیون نفری محسوب می‌شود که در پهنه‌ای 150 مایل مربعی در ساحل اقیانوس آرمیده است و یکی از دیدنی‌ترین شهرهای ساحل شرقی امریکا محسوب می‌شود. همین شهر محل اسکان گروهی از ایرانیان نیز هست که کارولینای جنوبی را برای ادامه زندگی خود برگزیده‌اند اگرچه اکثر این ایرانیان در رده‌های مختلف شغلی عموماً به صورت عضوی از جامعه امریکایی کارولینای جنوبی در حال زندگی و فعالیت اجتماعی هستند و با داشتن کرسی‌های علمی در دانشگاه‌هایی مانند دانشگاه کلمسون و دانشگاه ایالتی کارولینای جنوبی در توسعه علمی امریکا مؤثر بوده‌اند. اما می‌توان در جامعه‌های کوچک نشانه‌های پرغرور فرهنگ ایرانی را در میان‌شان جستجو کرده و شاهد حضور پررنگ مراسم‌هایی مانند نوروز، چهارشنبه‌سوری و... در میان آن‌ها بود.

کارولینای جنوبی را از لحاظ سیاسی خانه‌ای سنتی برای بخش نو محافظه‌کار حزب جمهوری خواه دانسته‌اند و در حال حاضر هم مسوولیت فرمانداری و هم نمایندگان این ایالت را در سنا، برگزیدگانی از حزب جمهوری خواه بر عهده دارند. یکی از اصلی‌ترین دلیل اقبال جمهوری‌خواهان در کسب آرای مردم این ایالت را شاید باید در باور و اعتقاد عمیق آن‌ها که مذهب و پیروی از معنویات دانست به گونه‌ای که در این ایالت می‌توان به خوبی شاهد حضور چشمگیر و پرشکوه کلیساهای گوناگون بود که از حوزه اسقف نشین کلیسای رم تا پروتستان‌های فرانسوی را در برمی‌گیرد. یهودیان نیز در این ایالت از جمعیت قابل ملاحظه‌ای برخوردار هستند و مرکز سازمان معتبر شعبه امریکایی یهودی جنبش اصلاحات در شهر چارلستون همین ایالت واقع شده است.

شاید معروف‌ترین شخصیت این ایالت را بتوان اندرو جکسون (هفتمین رئیس جمهور ایالات متحده امریکا دانست که از سال 1829 تا 1837 برای مدت 8 سال زمام امور را در جمهوری تازه تأسیس امریکا به عهده گرفت و توانست با انجام رشته اصلاحاتی گسترده که با حمایت کارگران شرق و کشاورزان جنوب و غرب ایالات متحده روبرو شد نظام اداری و اجرایی این کشور را به رشد چشمگیری برساند. اندرو جکسون برای اکثر امریکایی‌ها شناخته شده است و حتی کسانی هم که اطلاع زیاد از تاریخ این مرز و بوم ندارند به واسطه چاپ عکس او روی اسکناس‌های بیست دلاری با این سیاستمدار و دولتمرد امریکایی به خوبی آشنا هستند.

فلوریدا

سوم مارچ 1845 روزی تاریخی در تاریخ ایالات متحده امریکا محسوب می‌شود. روزی که آفتابی‌ترین سرزمین جنوبی به عنوان بیست‌وهفتمین ایالت از مجموعه ایالات متحده امریکا زیر پرچم پرستاره این کشور قرار گرفت. ایالتی که شعار رسمی‌اش روی همه اسکناس‌های دلار نقش بسته است: «In God We Trust»

آلبوم عکس 

اگر بخواهیم معادلی برای کلمه فلوریدا در زبان فارسی پیدا کنیم بی‌شک هیچ واژه‌ای مانند «گلستان» نمی‌تواند، این نقش را بازی کند. این اسم را در حقیقت در قرن شانزدهم کاشف اسپانیایی زبان این سرزمین که مانند شبه‌جزیزه در دل محل همرسی خلیج مکزیک و اقیانوس اطلس آرمیده است به آن اعطا کرد. برخی نیز معتقدند از آن‌جایی که کاشفان اسپانیایی در ایام عید پاک به این سرزمین پا نهادند به آن لقب جایگاه گل‌های عید پاک (فلوریدا) را داده‌اند.

به هر روی از صبح عید پاک 1513 میلادی که "خوّان دِ لئون" پا به این سرزمین گذاشت تا به امروز، فلوریدا وارث یکی از غنی‌ترین میراث‌های زندگی بشری در قاره نو محسوب می‌شود. میراثی که از تلفیق باورها، اعتقادات، سلیقه‌ها و حتی آشپزی، بومیان امریکا، ملل افریقایی‌تبار، مهاجران اسپانیولی و امریکاییان اروپایی‌تبار تشکیل شده است.

این ایالت 65755 مایل مربع (170304 کیلومتر مربع) از لحاظ مساحت در رتبه 22 جدول پهناوری میان ایالت‌های پنجاه گانه امریکا جا خوش کرده است. اما با جمعیتی بیش از 14میلیون نفر، رتبه چهارمین ایالت پرجمعیت امریکا را به خود اختصاص داده است. یکی از عمد‌ه‌ترین دلایل این نرخ بالای جمعیت، آب و هوای خوب و اقتصاد رو به رشد این ایالت است که لقب بهشت جنوب شرقی را برایش به ارمغان آورده است.

سابقه تمدن انسان در این بهشت بر اساس تحقیقات باستان شناسی به چهارده هزار سال قبل باز می‌گردد. اما تمدن منسجم سرخ‌پوستی را می‌توان از 2000 سال قبل از میلاد در این پهنه ردیابی کرد، اگرچه قبایل بزرگی از سرخ‌پوستان در آغاز قرن شانزدهم میلادی در این منطقه ساکن بودند اما آرام آرام و با رونق تجارت با اروپا به وسیله کاشفان و بعدها حضور پررنگ استعمارگران اسپانیایی و به دنبال آن‌ها ایجاد مستعمره نشینی‌های فرانسوی و انگلیسی، دوره جدیدی از تمدن در این سرزمین شروع به حیات کرد. شاید نطفه حیات فلوریدا در سال 1763 در پاریس در خلال صلحنامه معروف این شهر بین دول درگیر در دنیای تازه شکل گرفت و سکان‌داری بریتانیا‌ها و ورود مهاجران افریقایی‌تبار چهره این سرزمین را به کلی تغییر داد تا در کمتر از نیم قرن بعد، از سال‌های 1817 و 1818 میلادی شاهد یکی از خونین‌ترین کارزارها علیه سرخپوستان شد.

ادامه این روند به قرارداد مهاجرت سرخپوستان در اواسط دهه 30 همان قرن انجامید و سرانجام در سال 1842 پس از هفت سال جنگ و گریز زمینه برای برقراری صلح و آرامش در منطقه فراهم گشت و کمتر از 3 سال بعد فلوریدا به اتحادیه پیوست.

فلوریدا با این که سرزمینی آفتابی محسوب می‌شود اما گاهی خشم طبیعت دامنش را می‌گیرد. این ایالت در سال 1992 میهمان ناخوانده‌ای داشته که میلیون‌ها نفر را بی‌خانمان کرد و بیش از 26میلیارد دلار خسرت به جا گذاشت. این میهمان ناخوانده طوفان آندرو بود که خاطره تلخش هنوز در ذهن امریکاییان نقش بسته است. اگر چه همه ساله طوفان‌ها و گردبادهای ساحلی-اقیانوسی، این ایالت را درمی‌نوردد و متأسفانه همیشه خسارت‌هایی از خود به جای می‌گذارد، اما حادثه آندرو شاید یکی از مخرب‌ترین گردبادها در تاریخ این ایالت محسوب شود.

مرکز ایالت فلوریدا شهر تلاهاسی در شمال غربی این ایالت است که جمعیتی 367 هزار نفری را با احتساب حومه در خود جای داده است. اما بی‌شک بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر فلوریدا، میامی است. شهری که به لس‌آنجلس شرق شهرت دارد و یکی از 10 کلانشهر ایالات متحده امریکا محسوب می‌شود. این شهر 6میلیون نفری سابقه‌ای 187 ساله دارد و یکی از مظاهر امریکا مدرن محسوب می‌شود. زیبایی بی‌نظیر آن و تلفیق معماری مدرن با طبیعت که به ساخت آسمان‌خراش‌هایی با نمای اقیانوس منجر شده است، این شهر را پس از نیویورک به دومین مقصد توریستی در شرق ایالات متحده تبدیل کرده است.

میامی به پایتخت کوبایی‌های مقیم ایالات متحده نیز شهرت دارد و بسیاری از مخالفان رژیم کمونیستی کوبا در این شهر ساکن هستند و شبکه‌های رسانه‌ایی برای کشور خود راه‌اندازی کرده‌اند. و از طریق کمپین‌ها و کانون‌های حقوق بشری به مبارزه صلح‌طلبانه در راه اعاده آزادی ملی کوبا ادامه می‌دهند.

ایرانیان نیز نقش پررنگی در این ایالت دارند و در شهرهای مختلف آن حضور یافته‌اند. اما بی‌شک بزرگ‌ترین جامعه ایرانیان فلوریدا را می‌توان در شهر تمپا جستجو کرد که با برگزاری مرتب رویدادها و برنامه‌های گوناگون فرهنگی، هنری و سیاسی از تثبیت اجتماعی بیشتری نسبت به سایر ایرانیان ساکن در دیگر شهرهای این ایالت برخوردار هستند.

بد نیست بدانید که سابقه انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه ایالتی فلوریدا به سال 1998 بازمی‌گردد و این انجمن هم در سال‌های اخیر نقش پررنگی در معرفی مراسم و رویدادهای فرهنگی ایرانیان به دیگر دانشجویان این دانشگاه مهم بازی کرده است.

رود آیلند

آلبوم عکس

سیزدهمین عضو اتحادیه استقلال امریکا، امروز کوچک‌ترین ایالت این سرزمین پهناور قلمداد می‌شود. ایالتی که علی‌الرغم کوچکی وسعت آن به ایالت اقیانوس شهرت یافته است. شاید به این دلیل که شعار این ایالت فقط یک کلمه است. یک کلمه با معنایی به وسعت همه آینده: «امید».

تاریخ تأسیس این ایالت به 29 می 1290 میلادی بازمی‌گردد که به عنوان بخشی از نیوانگلند در جریان انقلاب امریکا به دوران استعمار خاتمه داده و رسماً عضوی از جمهوری فدرال ایالات متحده امریکا می‌گردد. رود‌آیلند در حقیقت نامی برگرفته از ظاهر این سرزمین است که به چشم کاشفان هلندی همانند جزیره‌ای سرخ رنگ بوده است و در حقیقت عنوان «رود آیلند و مزارع پراویدنس» عنوانی است که این ایالت محلی به آن شناخته می شود.

همه وسعت این ایالت تنها 1214 مایل مربع (برابر با 3140 کیلومترمربع است) یعنی به سادگی و در یک جاده مستقیم می‌توان از این سو تا آن سوی ایالت را در کمتر از 30 دقیقه طی کرد. این ایالت از شرق به غرب فقط 37 مایل و از شمال به جنوب فقط 48 مایل پهنا دارد.

اما با توجه به وسعت اندک آن جمعیت قابل ملاحظه‌ای معادل یک میلیون و پنجاه هزار نفری ساکن در این ایالت تراکم بالایی را برای آن به همراه آورده است. 1006 نفر در مایل مربع که رتبه دوم تراکم جمعیت در امریکا محسوب می‌شود. متوسط درآمد اهالی رودآیلند نیز با رقم 54 هزار و 619 دلار در رتبه شانزدهم جدول میانگین درآمدهای ایالات متحده امریکا قرار دارد و به شکوفایی اقتصادی این ایالت کمک شایانی می‌کند. تا آن‌جا که درآمد ناخالص داخلی این ایالت را به نزدیک 50 میلیارد دلار در سال می‌رساند. رقمی مشابه به درآمد کشور اسلوانی در قلب اروپای شرقی.

رودآیلند از معدود ایالت‌های امریکا محسوب می‌شود که در آن خانه رسمی فرماندار ایالتی وجود ندارد و از این‌رو نظام مردمی‌تری را در اداره ایالت تجربه کرده است. با این که شهر پراویدنس مرکز و بزرگ‌ترین شهر این ایالت محسوب می‌شود اما در حقیقت کوچکی ایالت باعث شده تا به گونه‌ای این منطقه را شهر ایالت مزارع پراویدنس بنامند. این شهر که به کندوی صنعت شهرت دارد مرکز اداری و اقتصادی شرکت‌های بسیاری محسوب می‌شود که با دفاتر شکیل رود آیلند را در ساحل شرقی ایالات متحده امریکا به نمونه استثنایی از رشد اقتصادی تبدیل کرده اند. ذکر این نکته ضروری است که دانشگاه معتبر براون نیز در همین شهر واقع است. این دانشگاه با پشتوانه مالی 3 میلیارد دلاری و هیئت علمی 2900 نفری یکی از موفق‌ترین نهادهای آموزشی عالی در شرق امریکا قلمداد می‌شود. بد نیست بدانید، لیلا پهلوی از اعضای خانواده سابق سلطنتی ایران هم از ایرانیانی است که از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شده است.

ایرانیان زیادی در این ایالت زندگی نمی‌کنند اما حضور جمعیت ایرانیان در شهرهای مختلف این ایالت قابل ردیابی است. علاوه شهر پراویدنس که به واسطه حضور دانشگاه براون خانه برخی از اساتید، محققان و دانشجویان این دانشگاه است، در شهرهای کوچک دیگری چون، بریستول، میدلتون و ریچموند نیز گروه‌های ساکن 100 تا 150 نفری ایرانی به چشم می‌خورد. ایرانیان این منطقه را اصولاً می‌توان از دو گروه مهاجران قدیمی‌تر که سال‌هاست در امریکا اسکان دارند و گروه دوم دانشجویانی که برای ادامه تحصیل از سایر ایالت‌ها به رود آیلند می‌آیند تقسیم‌بندی کرد. یکی دو رستوران ایرانی - مدیترانه‌ای و دو فروشگاه خواربار فروشی که عربی - ایرانی هستند مجموعه‌ای از داشته‌های ایرانیان در این ایالت محسوب می‌شود. سهمی که در مقایسه با نقش سازنده اهالی خاورمیانه در این ایالت اندک به نظر می‌رسد. اما با این حال ایرانیانی که در رود آیلند اسکان دارند از طبقه با سواد و تحصیلکرده اجتماعی محسوب می شوند و روند حضور دانشگاهی ایشان از مهمترین شاخصه های شناخت اجتماعی ایرانیان در رود آیلند به شمار می رود.

در این ایالت علاوه بر ایرانیان، گروه های کوچک دیگری از دیگر اقوام خاور میانه زندگی می کنند که هر کدام به نوبه خود کمک شایانی به پیشرفت فرهنگ چند ملیتی حاکم بر فضای اجتماعی این ایالت کرده اند.

رود آیلند را یک خانه امن برای حزب دموکرات می دانند و در حال حاضر هر دو نماینده این ایالت در سنا را اعضای حزب دموکرات تشکیل می دهند با اینکه سابقه تاریخی نشان می دهد برای فرمانداران این ایالت کوچک ضریب پیروزی جمهوری خواهان تا دو برابر بیشتر از دموکرات هاست. بین فرهنگ عامه در این ایالت لطیفه ایست که می گوید ما کار را بین خودمان تقسیم کرده ایم برای کنگره دموکرات ها رای می دهند و برای فرمانداری جمهوری خواهان. اما همیشه هم اینطور نیست کما اینکه در حال حاضر (2012) فرماندار این ایالت یک شخص مستقل و بدون وابستگی حزبی است.

داکوتای شمالی

سرزمینی شمالی و سرد که از دیرباز به قلمرو سرخپوستان شهرت داشته است، امروزه سی‌ونهمین ایالتی محسوب می شود که در تاریخ دوم نوامبر 1889 با پذیرفتن اعلامیه استقلال عضوی از پرچم پر ستاره‌ ایالات متحده امریکا شد.

هم‌ مرزی با کشور پهناورکانادا کافی است تا از موقعیت جغرافیایی این ایالت تصویری اولیه داشته باشیم. داکوتای شمالی در امتداد مرزهای داخلی داکوتای جنوبی به سوی شمال گسترده شده است. این سرزمین پهناور که رتبه نوزدهمین ایالت پهناور امریکا را به خود اختصاص داده است، پوشیده از دشت‌هایی وسیع و مرغزارهایی پهناور است که این سرزمین را به زیستگاهی مناسب برای بوفالوی امریکایی تبدیل می‌کند.

داکوتای شمالی از آب و هوای قاره‌ای و ایام چهار فصل برخوردار است. اما به سرزمین سرد هم شهرت یافته است. چرا که مطابق سایر مناطقی که در عرض جغرافیایی برابر با آن قرار دارند از زمستان‌هایی سرد و پر برف برخوردار است. اما از سوی دیگر تابستان‌های گرم و خشک آن نیز بخشی از آب و هوای داکوتای شمالی را تشکیل می‌دهند.

داکوتای شمالی از گذشته‌های دور سرزمین مطلوب سرخپوستان بوده است چرا که وجود بوفالوها در این سرزمین متضمن تأمین غذای اقوام سرخپوست قلمداد می‌شده. این هم‌زیستی استراتژیک برای هزاران سال ادامه داشت، تا در 1738 که نخستین اروپاییان به این سرزمین رسیدند.

داد و ستد میان بومیان ومهاجران اروپایی در سال‌های قرن نوزدهم شدت بیشتری یافت و از سال 1804 در فرایندی نزدیک به 80 سال طول کشید تا داکوتای شمالی خانه‌ای برای امریکایی‌ها بشود. امروزه پروژه‌های فراوان فدرال و ساخت وسازهای متنوع موجب رونق بیش از پیش این سرزمین شده است که لغت ایالت سوارکار قهار را با خود یدک می‌کشد تا آن‌جا که بیش از نیم‌میلیون نفر را ساکن شهرهای این ایالت کرده است.

این جمعیت با گسترش و رونق کشف نفت در غرب ایالت و نیز برنامه‌های مربوط به گسترش پایگاه نیروی هوایی در شمال این ایالت رو به افزایش است.

این سرزمین با شعار رسمی «آزادی و اتحاد، حالا و همیشه، واحد یکپارچه، نیرو از زمین» در میان بومیان امریکایی به بوستان آزادی شهرت دارد. تا آن حد که بخش قابل ملاحظه‌ای از فرهنگ بومی سرخپوستان امریکا امروز در این ایالت انسجام یافته و مورد توجه قرار دارد. توجه به حفظ و نگهداری فرهنگ بومیان یکی از اولویت‌های دولت ایالتی محسوب می‌شود. دولتی که در شهر بیزمارک مرکز این ایالت مستقر است. این شهر به خاطر مجسمه معروف «بانوی پرنده» که از زنی سرخپوست، در حالی که کودکش را بر پشت خود حمل می‌کند ساخته شده، معروف است. این شهر در سال 1872 پایه‌گذاری شد و در حال حاضر بیش ازیک صد هزار نفر در آن ساکن هستند.

اما شهر فارگو را بزرگ‌ترین شهر داکوتای شمالی می‌شناسند. این شهر در شرق ایالت قرار دارد و در همجواری ایالت مینه‌سوتا واقع شده است. با جمعیتی 200 هزار نفری یکی از مهم‌ترین مراکز اقتصادی ایالت محسوب می‌شود که توانسته است در مبادلات 30میلیارد دلاری این ایالت (همتراز با درآمد ناخالص ملی کشور سریلانکا) و مبادلات بانکی نقشی بسزایی ایفا کند. این شهر با شهرهای هامار در نروژ و ویمربی در سوئد پیمان خواهر خواندگی دارد.

یکی از دیدنی‌ترین جاذبه‌های شهر فارگو را می‌توان موزه تاریخ هوانوردی آن دانست که در نزدیکی فرودگاه هکتور در شمال این شهر واقع است. این نمایشگاه بی‌نظیر از مجموعه هواپیماهای قدیمی تشکیل شده است که تا 90 درصد از آن‌ها در قابلیت پرواز قرار دارند. اما آن‌چه این موزه را با دیگر موزه‌های هوانوردی متفاوت می‌کند، وجود نمونه بازسازی شده از نخستین هواپیمایی است که برادران رایت با آن برای اولین بار پرواز کردند.

ایرانیان زیادی در داکوتای شمالی زندگی نمی‌کنند. اما با همه این احوال حضور دانشجویان ایرانی در سال‌های گذشته در ایالت محسوس بوده است. و در رشته‌های گوناگون دانشگاه‌های ایالتی آن به تحصیل پرداخته‌اند.

رکسانا صابری خبرنگار ایرانی، امریکایی از معدود ایرانیانی است که در داکوتای شمالی به دنیا آمده است. این خبرنگار ایرانی - امریکایی در 31 ژانویه 2009 در تهران به وسیله نیروهای امنیتی دستگیر شد و به اتهام جاسوسی به زندان افتاد. اما پس از 4 ماه و با دخالت مجامع بین‌المللی در 11 می همان سال موفق شد تا به همراه خانواده‌اش ایران ترک گفته به امریکا بازگردد. او در اولین گفتگوی خود با خبرنگاران در فرودگاهی در نزدیکی واشنگتن دی‌سی گفته بود در همه مدتی که زندانی جمهوری اسلامی بوده، زمزمه‌ی سرود ملی امریکا به او قوت قلب می‌داده است.آلبوم عکس

داکوتای جنوبی

آلبوم عکس

دوم نوامبر 1889 ایالتی که به سرزمین آفتابی شهرت دارد، چهلمین ستاره پرچم ایالات متحده را به نام خود ثبت کرد تا با شعار «زیر فرمان پرودگار، مردم حکومت می‌کنند» بخشی از بزرگ‌ترین دموکراسی جهان یعنی ایالات متحده امریکا باشد.

داکوتای جنوبی با مساحتی در حدود 77116 مایل مربع (برابر با 199905 کیلومتر مربع) در مقام هفدهمین ایالت پهناور امریکا جمعیتی کمتر از یک میلیون نفر را در خود جا داده است که جایگاه چهل و ششم را در میان ایالت‌های پنجاه‌گانه امریکا به این ایالت اختصاص می‌دهد. اما به‌راستی چرا این پهنه وسیع چنین جمعیت اندکی را در خود جا داده است؟!

داکوتای جنوبی که از ایالت‌های مرکزی امریکا محسوب می‌شود، پهنه وسیعی از مراتع و تپه‌زارها است که روزگاری جایگاه زندگی سرخ‌پوستان امریکا محسوب می‌شد. سرزمینی که رودخانه میسوری آن را به دو قسمت غربی و شرقی تقسیم می‌کند. این تقسیم‌بندی از آن‌جا اهمیت پیدا می‌کند که علاوه بر بافت متفاوت زمین‌شناسی دو سوی غربی و شرقی در این ایالت، از لحاظ تاریخی نیز سرخ‌پوستان در گذشته فرهنگ‌هایی متفاوت در دو سوی این رودخانه بنا نهاده بودند .

اصولاً میزان بارش در نیمه شرقی بالاتر است و توپوگرافی پایین‌تر این منطقه، مرغزارها و دشت‌های وسیع و مراتع سرسبزی را پدید آورده است. در حالی که در نیمه دیگر چشم‌اندازی خشک‌تر و رشته‌ کوه‌هایی تنومندتر مشاهده می‌شود. این ایالت که از آب و هوای چهار فصل قاره‌ای برخوردار است با میانگین بارش 25 اینچی در نیمه شرقی و 15 اینچی در نیمه غربی همچنان از مناطق نیمه‌خشک مرکز امریکا محسوب می‌شود. حتی بلایای آسمانی نیز درشرق و غرب رودخانه میسوری متفاوت است. در شرق گردبادها اصلی‌ترین حادثه طبیعی قلمداد می‌شوند که حتی تا 30 گردباد در سال بخشی از آب و هوای این منطقه را تشکیل می‌دهد. اما در نیمه غربی ایالت رعد و برق، بادهای خشن و تند و البته تگرگ‌های معروف غرب داکوتا جدی‌ترین ناملایمات آب و هوایی قلمداد می‌شوند.

با این همه اهالی داکوتای جنوبی در سرزمینی زندگی می‌کنند که سالانه نزدیک به 34هزار میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی دارد. نزدیک به تولید ناخالص ملی جمهوری آذربایجان. در حالی که این ایالت بیش از دو برابر آن کشور وسعت دارد و در حدود یک‌دهم آن جمعیت.

نخستین نشانه‌های حیات انسانی در سرزمین‌های داکوتا به 5000 هزار سال قبل بازمی‌گردد. اما فرهنگ سرخ‌پوستی این سرزمین در سال‌های بین 500 تا 800 میلادی شکل گرفته است و در آغاز قرن نوزدهم نیز با کشف طلا در این سرزمین تپه‌های سیاه به محلی برای اسکان کاشفان طلا تبدیل شد. مسیری که به تأسیس شهرهای مهم این ایالت یعنی «سوفالز» و «پییر» انجامید.

شهر پییر مرکز این ایالت است و با جمعیتی تنها نزدیک به 140هزار نفر بعد از شهر سوفالز با جمعیتی بیش از 220هزار نفر دومین شهر بزرگ ایالت هم محسوب می‌شود.

اهمیت هر دو شهر علاوه بر کلونی انسانی ساکن آن، در احیا و حمایت از برنامه‌های پیشرو آموزشی و دانشگاهی ایالات متحده امریکا در این ایالت است. برنامه‌هایی که به شکوفایی بیش از پیش دانشگاه‌های معروفی چون «آبردین» و دانشگاه ایالتی داکوتای جنوبی انجامیده است. تا آن‌جا که براساس آمارها 75درصد فارغ‌التحصیلان این دانشگاه‌ها در سال 2010 از وام‌های دانشجویی ایالتی بهره برده‌اند که به توسعه منابع انسانی و تحصیلی ایالت انجامیده است.

اگرچه داکوتای جنوبی خانه شناخته شده‌ای برای ایرانیان محسوب نمی‌شود اما در این ایالت نیز دانشجویان ایرانی حضور دارند. به گونه‌ای که تعداد آن‌ها در منطقه بلک‌هیلز و دانشگاه آن به حدود 150 نفر می‌رسد. این کلونی کوچک از آن‌جا که عموماً از نسل دوم مهاجران ایرانی تشکیل شده است، برنامه معینی برای معرفی فرهنگ و سنت ایرانی به دیگر اهالی داکوتا ندارد اما همبستگی‌ها و تعلقات فرهنگی و دانشجویی در بین این گروه پررنگ و تأثیرگذار تلقی شده است.

یادبود ملی کوه راشمور

آقایان جورج واشنگتن، توماس جفرسون، آبراهام لینکلن و تئودور روزولت، علاوه بر این که هر چهار نفر رئيس‌جمهور ایالات متحده امریکا بوده‌اند، یک وجه مشترک دیگر هم با یکدیگر دارند. و آن پیکره سنگی این چهار مرد در یادبود ملی کوه راشمور در ایالت داکوتای جنوبی است.

این بنای یادبود که در سال 1925 رسماً آغاز به ساخت شده است، ثمره تلاش دو هنرمند امریکایی "گوتزن بورگلوم" و پسرش "لینکلن" است که در حدود سال‌های 1934 تا 1939 توانستند تصویری بی‌نظیر از تمدن ایالات متحده‌ را با طبیعت آن پیوند دهند. کوهستان راشمور به واسطه این که زیستگاه طبیعی کرکس امریکایی و همچنین عقاب کله‌سفید امریکایی نیز محسوب می‌شود از اهمیتی خاص برخوردار است. برای بازدید از این اثر بی‌نظیر کافیست آدرس زیر را به GPS خود بدهید:

13000 Hwy 244, Keystone, SD 57751.

دلاویر

آلبوم عکس

در نیم روز هفتم دسامبر 1787 مجلس ایالتی دلاویر با امضای سند استقلال؛ پایه کشور ایالات متحده امریکا را بنا نهاد و برای نخستین بار از موجودیت کشوری پرده برداشت که در سده‌های پیش رو به قدرت شماره یک جهان تبدیل می‌شد.

دلاویر که با شعار رسمی استقلال و آزادی و با لقب ایالت مرغ آبی شناخته می‌شود نخستین ایالتی است که اعلامیه استقلال را پذیرفته و آن را امضا نموده است. این سرزمین کوچک در ساحل شرقی ایالات متحده امریکا که نخستین بار کاشفان و تجار هلندی در قرن 16 میلادی پا به سرزمین آن نهادند امروزه 2490 مایل مربع (6452 کیلومترمربع) وسعت دارد و از لحاظ وسعت در میان پنجاه ایالت امریکا در رتبه چهل و نهم قرار گرفته است و جمعیتی در حدود 900 هزار نفر در آن سکونت دارند.

اسم ایالت دلاویر اقتباسی از اسم "بارون دلا وار" نجیب‌زاده انگلیسی و نخستین فرماندار ویرجینیا در دوران استعمار است که بسیاری به اشتباه آن را به ریشه‌ای فرانسوی نسبت می‌دهند.

ایالت دلاویر 96 مایل طول و دامنه‌ای متغیر از 9 تا 35 مایل عرض دارد در همسایگی اقیانوس اطلس در حالی آرام گرفته است که حداکثر ارتفاع در زمین‌های زیر پرچم این ایالت حداکثر به 137 متر در منطقه "ایبرایت ازیموت" می‌رسد. دلاویر در خشکی با 3 ایالت پنسلیوانیا، نیوجرسی و مریلند همسایه است و در فاصله کمی از پایتخت ایالات متحده امریکا شهر واشنگتن دی‌سی جا گرفته است.

اما نکته مهم در مرز شمال این ایالت با ایالت پنسیلوانیا نهفته است که بر اساس رای دادگاهی در شهر نیوکاسل در یک نیم دایره قوسی شکل به وسعت 12 مایل شکل گرفته است و تنها مرز دایره‌ای شکل در بین ایالت‌های امریکا شناخته می‌شود.

آب و هوای ایالت دلاویر معتدل اقیانوسی شناخته می‌شود و متأثر از آب و هوای منطقه غربی اقیانوس اطلس است. اما با توجه به این که این ایالت در محدوده میانی آب و هوای معتدل اقیانوسی و گرم قاره‌ای قرار دارد در منطقه جنوبی آن می‌توان زمستان‌هایی معتدل‌تر و در منطقه شمالی آن نیز بارش‌های برف و باران سنگین‌تر را انتظار داشت. این ایالت در سال‌های اخیر از ایالت‌های پیش‌رو در پاکسازی محیط زیست و حمایت از گروه‌های سبز بوده است وبخشی از مالیات ناشی از فروش عمده نفت به همین موضوع (حفظ و پاکسازی محیط زیست) اختصاص یافته است.

آن‌چه از پیشینه تاریخی دره دلاویر برمی‌آید این که منطقه در گذشته‌های دور مأمن دو قوم سرخپوست بومی بوده است که از اواسط قرن هفدهم تا اواسط قرن هجدهم یا از این منطقه نقل‌مکان کردند و یا این که در بخش‌هایی از جامعه مهاجر جا افتادند و پس از غسل تعمید در شکل‌گیری دلاویری‌های جدید نقش ایفا نمودند. اما نقطه عطف تاریخ این ایالت به جنگ‌های استقلال باز می‌گردد که هنگ "جوجه مرغ آبی" که سربازان این منطقه را تشکیل می‌داد درکنار سایر هنگ‌های ایالت‌های سیزده‌گانه توانستند از طریق خاک دلاویر و پس از نبرد پل «کوچ» به تسخیر شهر فیلادلفیا بیانجامد. دلاویر درنقش‌پذیری دوران پس از استعمار نیز نقش باز می‌کرد و اولین کلیسای بردگان آزاد شده پیش از الغای برده‌داری نیز در سال 1813 میلادی به وسیله "پیتر اسپنسر" در این ایالت بنا نهاده شد.

دلاویر از لحاظ میزان درآمد سرانه با رقمی در حدود 33199 دلار به ازای هر نفر در رتبه هفتم اقتصاد داخلی امریکا قرار دارد و سالانه با درآمدی در حدود 60 میلیارد دلار از لحاظ برابری تولید ناخالص ملی به کشوری مانند قطر که ازبزرگترین تولید کنندگان نفت خام و گاز در جهان است برابری می‌کند.

بخش عمده‌ای از این درآمد حاصل از ثبت شرکت‌ها در این ایالت است. دلاویر که از لحاظ حاشیه امن مالیاتی و بانکداری به سویس ایالات متحده شهرت دارد توانسته است با بهره‌گیری از قوانین کسب و کار پسند ثبت و حفاظت از اطلاعات شرکت‌ها، در حدود بیش از نیمی از شرکت‌های بزرگ امریکایی را ترغیب به ثبت در این ایالت کند. در حالی که بسیاری از این شرکت‌ها در سایر ایالت‌های امریکا فعال هستند. اما ثبت حقوقی آن‌ها در دلاویر صورت گرفته است.

ایالت دلاویر از سه منطقه نیوکاسل در شمال، ساسکس کانتی در مرکز و کنت در جنوب تشکیل شده است و از منظر تاریخی به خانه سنتی دموکرات‌ها در بیست سال گذشته شهرت یافته است تا آن‌جا که در انتخابات ریاست جمهوری سال 2008 بیش از 62درصد مردم این ایالت به برنامه‌های حزب دموکرات رأی داده‌اند.

مرکز این ایالت شهر «دوور» است که در منطقه کنت‌کانتی واقع شده است که سابقه تأسیس آن به سال 1663 بازمی‌گردد. این شهر با احتساب حومه آن در سال 2010 جمعیتی قریب 150هزار نفر را در خود جا داده است. اما بزرگ‌ترین شهر این ایالت در منطقه نیوکاسل در شمال ایالت، شهر «ویلمینگتن» است که با جمعیتی نیم‌میلیونی بیش از 50درصد جمعیت ساکن در این ایالت را در خود و حومه‌اش جا داده است. دلاویر در عرصه تحصیلی نیز از ایالت‌های پیشتاز امریکا محسوب می‌شود و جالب آن که عده معدود ایرانیانی که در این ایالت ساکن هستند نیز بیشتر درحوزه‌های دانشگاهی به فعالیت مشغول هستند.

ایرانیان در دلاویر از تشکیلات مشخصی برخوردار نیستند و تنها یک کمیته کوچک دانشجویان ایرانی تبار در دانشگاه ایالتی دلاویر از معدود سازمان‌های ایرانی تبار در این منطقه است که فعالیت‌های محدودی نیز در حدود مناسبات درون دانشگاهی در راستای معرفی فرهنگ ایرانی انجام می‌دهد. برخی تخمین‌ها حاکی از آن است که مجموع ایرانیان ساکن این ایالت کمتر از 300 نفر است که یکی از دلایل چشمگیر آن نزدیکی این منطقه به واشنگتن دی‌سی قلمداد می‌شود که مرکز حضور دومین کلونی بزرگ ایرانیان پس از جنوب کالیفرنیا است.

در شهرهای بزرگ و مهم این ایالت مغازه و یا رستوران ایرانی وجود ندارد اما برخی از فروشگاه‌ها و رستوران‌ها کباب ایرانی را در فهرست غذاهای خود دارند.

پایتخت تابستانی مردم

ساحل ریهوبث «Rchoboth Beach» واقع در منطقه ساسکس کانتی ایالت دلاویر بی‌شک یکی از اعجاب برانگیزترین سواحل دنیا محسوب می‌شود. این منطقه زیبای ساحلی که به پایتخت تابستانی مردم امریکا شهرت دارد یکی از دیدنی‌های ایالت دلاویر محسوب می‌شود. ساحلی زیبا که سابقه قدم زدن انسان بر شن‌ ماسه‌های ساحلی آن به 10هزار سال قبل از میلاد بازمی‌گردد. اما در شکل نوین آن از سال‌های پایانی قرن نوزدهم میلادی با اسمی که در اقتباس از کتاب مقدس و به معنای «مکان یا فضا برای همه» برای آن برگزیده شده است، مأمن گرم و رویایی حضور میلیون‌ها امریکایی علی‌الخصوص ساکنان شهرهای بزرگی مانند واشنگتن و نواحی همجوار آن برای تعطیلات پایان هفته در فصل‌های گرم تابستانی است. شاید علاوه بر طبیعت آرام و دوست‌داشتنی برنامه‌های تفریحی متنوع نیز در پدید آمدن این فضای دل‌چسب بی‌تأثیر نبوده است. برنامه‌هایی مانند جشنواره شکلات، فستیوال جاز، نمایشگاه دریای جادوگر و رژه ساحلی از دیدنی‌های ساحل ریهوبث در ایام مختلف سال هستند.

جورجیا

آابوم عکس

خرد، عدالت و توازن شعار رسمی چهارمین ایالتی است که در دوم ژانویه سال 1788 اعلامیه استقلال ایالات متحده امریکا را امضا کرد تا در پیدایش قدرتمندترین کشور جهان سهیم شود. این ایالت که از دیرباز با لقب امپراتوری جنوب شناخته می‌شود، ایالت جورجیا نام دارد.

اگر چه وجه تسمیه این ایالت به نام جرج دوم پادشاه انگلستان در قرن 17 میلادی باز می‌گردد، اما تاریخ آن همواره شاهد فراز و نشیب‌هایی بوده که با مبارزه مستعمره‌نشینان و کت قرمزهای انگلیسی پیوند خورده است.

جورجیا از ایالت‌های جنوب شرقی امریکا محسوب می‌شود و از لحاظ موقعیت زمانی با شهرهای نیویورک و واشنگتن دی‌سی در یک منطقه قرار دارد. چیزی حدود 3 ساعت جلوتر از لس‌آنجلس در کالیفرنیا. این ایالت با مساحت 524/59 مایل مربع (909/153کیلومتر مربع) در رتبه بیست‌وچهارم گستردگی و وسعت در بین 50 ایالت امریکا قرار دارد. اما توانسته است جمعیتی معادل 000/800/9 نفر را در خود به سکنی دعوت کند که آن را به جایگاه نهمین ایالت پرجمعیت امریکا ارتقاء داده است.

جورجیا از لحاظ آب وهوایی جزء مناطق معتدل طبقه‌بندی می‌شود و داشتن آب و هوای معتدل همجوار با اقیانوس اطلس از این پهنه وسیع یک موزه به معنای واقعی از حیات وحش شرق ایالات متحده امریکا آفریده است. موزه‌ای که در آن می‌توان به بیش از 250 گونه درخت سواحل شرقی اشاره کرد که در میان آن‌ها سرو قرمز شهرت جهانی یافته است. اما بیش از گیاهان وحشی شاید این درخت هلو باشد که در ایالت جورجیا باعث شهرت شده است. اما در این میان نمی‌توان فراموش کرد که جورجیا زیستگاه طبیعی گوزن دم‌سفید است که در کنار مرغ مقلد به عناصری از حیات وحش شرق امریکا بدل شده‌اند.

جورجیا از کلونی های مهم شهرنشینی در جنوب شرقی امریکا بشمار می‌رود و با تراکم جمعیتی بالاتر از 65 نفر در هر کیلومتر مربع مأمن شهرهای مهمی چون آتلانتا، ساوانا، کلمبوس، آگوستا و... است. اما در میان شهرهای مختلف این ایالت شهر آتلانتا که به نیویورک جنوب شهرت دارد چیز دیگری است. این شهر که در سال 1996 میزبان بازی‌های المپیک بوده است، با جمعیتی در حدود شش میلیون نفر بی‌شک مرکزی مهم در فعالیت‌های اقتصادی و اجتماعی جنوب شرق امریکا محسوب می‌شود. آتلانتا در حالی که خانه شبکه جهانی سی‌ان‌ان و شرکت هواپیمایی دلتا ایر لاینز است، از دیگر سو مأمن بسیاری از موزه‌ها و مراکز هنری نیز محسوب می‌شود. موزهایی مانند موزه عالی هنر، مرکز وودراف، موزه کودکان، باغ موزه گیاه‌شناسی آتلانتا و... نمونه‌هایی هستند که دیدن آن‌ها یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری آتلانتا محسوب می‌شود. این جاذبه‌ها تا آن اندازه معروف است که آتلانتا را به هفتمین مقصد گردشگران خارجی که وارد امریکا می‌شوند تبدیل کرده است.

سه جشنواره سینمایی یعنی فستیوال فیلم مستقل آتلانتا، فستیوال فیلم همجنسگرایان و نیز فستیوال فیلم های زیر زمینی نیز نام این شهر را به گونه ای متفاوت در سینمای جهان مطرح کرده است.

آتلانتا خانه نزدیک به 25 تا 30 هزار ایرانی است که بزرگترین جامعه ایرانی- امریکایی جورجیا را تشکیل می‌دهد. در سایر مناطق این ایالت کمتر از 7000 ایرانی دیگر زندگی می‌کنند که جمع کل ایرانی‌تباران ساکن ایالت جورجیا را به حدود 35 تا 37هزار تن می‌رساند.

قدیمی‌ترین تشکل ایرانیان در جورجیا، کانون ایرانیان آتلانتا است که سابقه‌ای چند ده ساله دارد و نیز انتشار مجله پردیس که به صورت ماهانه برای جامعه ایرانی مقیم جورجیا منتشر می‌شود، توانسته است به همبستگی بیشتر این جامعه کمک کند. در شهر آتلانتا ایرانیان چهار فروشگاه ویژه دارند که شهرزاد مارکت در میان آن‌ها قدیمی‌ترین است و به گفته‌ آقای احمد شیرزادی، ایرانی مقیم آتلانتا به مرکز اطلاعات ایرانیان در این منطقه تبدیل شده است.

مجله ایرانشهر علاوه بر شهرزاد مارکت در منطقه آتلانتا در فروشگاه گلوبال نیز که از دیگر مراکز فروش مهم ایرانی محسوب می‌شود، نمایندگی فروش دارد. در سراسر شهر آتلانتا شما می‌توانید 6 رستوران ایرانی هم پیدا کنید که علاوه بر مشتریان ایرانی‌تبار در معرفی ذائقه ایرانی به دیگر اقوام و ملیت‌های ساکن در آتلانتا نقش پررنگی بازی می‌کنند.

ایرانیان ساکن در جورجیا از طبقه مرفه جامعه محسوب می‌شوند و از نرخ رشد اقتصادی مطلوبی برخوردارند. علی‌الرغم آن که ریل استیت بیزنیس شماره یک ایرانیان در این منطقه بوده است اما با این حال و با توجه به سقوط اقتصادی سال 2008 خوشبختانه جامعه ایرانی توانسته است پتانسیل اقتصادی خود را حفظ نماید. ایرانیان مقیم آتلانتا از سطح سواد نسبی بالاتر از لیسانس برخوردار هستند و در حال حاضر علاوه بر 60 دانشجوی ایرانی مشغول به تحصیل در دانشگاه جورجیا تک در حدود 10 استاد ایرانی‌الاصل نیز در این دانشگاه معتبر فنی، مهندسی مشغول به تدریس هستند.

ایرانیان مقیم آتلانتا با برگزاری مرتب دو رویداد بازارچه نوروزی و مراسم سنتی سیزده‌بدر علاوه بر خود، میزبان ایرانیانی هستند که حتی از ایالت‌هایی چون تنسی و فلوریدا در این مراسم شرکت می‌کنند.

یادمان ملی تاریخی دکتر مارتین لوترکینگ

اگر به آتلانتا سفر کرده‌اید، فراموش نکنید، این شهر زادگاه مردی است که برابری نژادی را به امریکای امروز هدیه داده است. مردی که با سخنرانی معروف خود تحت عنوان «من رویایی دارم» دنیا را دیگرگون کرد. بله یادمان ملی تاریخی دکتر مارتین لوترکینگ درست در قلب آتلانتا و در محله سویت‌آبرن قرار دارد که از معماری قرن 19 و اوایل قرن 20 برخوردار است. این منطقه که از بافت واقعی شهر برگزیده شده است و با توجه به سابقه تاریخی آن سعی در نگهداری آن می شود در تاریخ 10 اکتبر 1980 رسماً افتتاح شده است. این مجموعه ملی تاریخی شامل خانه دوران کودکی، چندین بنای دیگر و البته کلیسای معروف باپتیست است که در قالب یک مجموعه دارای ارزش تاریخی و به احترام مارتین لوتر کینگ به مرور تاریخ جنبش حقوق مدنی امریکا می‌پردازد.

این یادمان با ارزش و افتخار آفرین در آدرس زیر واقع است:

450 Auburn Ave, NE, Atlanta GA 30312